Αργοναυτική Εκστρατεία (13ος αιώνας π.Χ) - Μέρος 5α: Φρίξος και Έλλη (α)

Ο Φρίξος προσπαθεί να σώσει την Έλλη,
 μάταια  όμως.

Ο μύθος της Αργοναυτικής Εκστρατείας δεν αρχίζει από την Ιωλκό της Θεσσαλίας, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά από μια πόλη λίγο νοτιότερα, τον Ορχομενό της Βοιωτίας.

Το ανάκτορο του Αθάμαντα στον Ορχομενό
(Καλλιτεχνική αναπαράσταση)

Ο Ορχομενός την εποχή αυτή δεν έχει ακόμη καταληφθεί από τους Μινύες, τον λαό που θα τον αναδείξει σε μερικές δεκαετίες αργότερα, ως την πλουσιότερη πόλη της Ελλάδας.
Βρίσκεται υπό την κατοχή των Αθαμάνων, ενός άλλου λαού που έχει έρθει από την Ήπειρο (αφήνοντας εκεί ως υπόλειμμα τους Αθαμάνες της Ιστορικής Εποχής) και που έχει, ήδη την εποχή αυτή"εξ-αιολισθεί" (εξελληνισθεί).

Στον χάρτη αυτόν φαίνονται, μεταξύ άλλων,
η Ιωλκός της Θεσσαλίας και ο Ορχομενός της Βοιωτίας
που ήταν δύο από τις σημαντικότερες πόλεις της Μυκηναϊκής Εποχής.

Στον Βοιωτικό Ορχομενό, λοιπόν, βασίλευε ο περιβόητος Αθάμας μαζί με την γυναίκα του, την Ωκεανίδα Νεφέλη, πιστή φίλη της θεάς Ήρας. Ήταν πολύ ευτυχείς. Η πόλη βρισκόταν κοντά στην λίμνη Κωπαΐδα και ήταν πλούσια εξ αιτίας της αρκετά σημαντικής γεωργίας της.
Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Φρίξο και η Έλλη.

Η Ωκεανίδα Νεφέλη
χρησιμοποιώντας θαλάσσια ζώα για τις μετακινήσεις της

Όμως η Νεφέλη δεν ήταν κοινή θνητή. Ήταν μία Ωκεανίδα, θυγατέρα του Τιτάνα Ωκεανού και επομένως έπρεπε να λείπει μεγάλα διαστήματα στα βάθη των θαλασσών. Αυτό ήταν κάτι που ο Αθάμας δεν ήταν διαθετειμένος να δεχτεί και έτσι την χώρισε και έλαβε νέα σύζυγο.

Αυτή ήταν η πριγκίπισσα Ινώ, θυγατέρα του περίφημου βασιλέα της Θήβας, Κάδμου.
Ήταν ένας γάμος συμφέροντος καθόσον έτσι ενισχυόταν οι συμμαχικοί δεσμοί των δύο ισχυρότερων πόλεων-κρατών της Βοιωτίας που συνήθως είχαν εχθρικές σχέσεις.

Χάρτης Βοιωτίας κατά την προ-Χριστιανική Εποχή.
Η τεράστια λίμνη Κωπαΐδα (που σήμερα είναι αποξηραμένη)
έχει αποτυπωθεί με μαύρες τελείες
(Με δύο κόκκινες τελείες σημειώνονται 
οι θέσεις του Ορχομενού και της Θήβας)

 Η νέα βασίλισσα εξ αρχής έδειξε την αντιπάθειά της για τα παιδιά της προκατόχου της.
Ειδικότερα, από την στιγμή που απέκτησε δύο δικούς της γιούς, τους Λέαρχο και Μελικέρτη, έδειξε πλέον φανερά τις προθέσεις της να παραμερίσει τον Φρίξο από τον θρόνο.

Ο γηραιός βασιλέας Αθάμας, τυφλά ερωτευμένος με την νεαρή νέα του σύζυγο, δεν φαινόταν να έχει την διάθεση να αντιδράσει στα σχέδιά της.

Έτσι, όταν στο βασίλειο έπεσε ξηρασία και οι αγροί δεν απέδιδαν τους αναμενόμενους καρπούς, η Ινώ βρήκε την ευκαιρία που ζητούσε. Έπεισε τις γυναίκες της πόλης να ψήνουν τους σπόρους του σίτου που προορίζονταν για σπορά, ώστε να μην φυτρώσουν. Αυτό το "απίστευτο" μέτρο επιδείνωσε την κατάσταση και οδήγησε την πόλη σε λοιμό.

Άποψη του Ορχομενού
(από πίνακα του 19 ου αιώνα μ.Χ.)
Στην κορυφή του λόφου βρισκόταν η ακρόπολή του.

Ωστόσο, ο βασιλέας Αθάμας δεν αντιλήφθηκε και πάλι το υποχθόνιο σχέδιο της Ινούς.
Έτσι έστειλε, όπως συνηθιζόταν στην εποχή εκείνη, αντιπροσωπεία στο Μαντείο των Δελφών, στην γειτονική Φωκίδα, να πληροφορηθεί την αιτία της σιτοδείας.

Η ιερή πόλη των Δελφών και το Δελφικό Μαντείο
κατά την Κλασσική Εποχή
(Αρχαιολογική Αναπαράσταση)

Η πανούργα Ινώ, όμως, είχε φροντίσει να δωροδοκήσει τους ιερείς του Δελφικού Μαντείου ώστε  να δώσουν τον χρησμό που αυτή τους παρήγγειλε:
"Για να σταματήσει η σιτοδεία στον Ορχομενό, ο θεός Απόλλων ζητά να θυσιαστεί ο διάδοχος Φρίξος και η αδελφή του Έλλη"
Ήταν η πρώτη αναφερόμενη δωροδοκία ιερέων στην Παγκόσμια Ιστορία.

Όταν η αντιπροσωπεία έφτασε με το πλαστό Δελφικό μήνυμα στον Ορχομενό, οι πολίτες ταλαιπωρημένοι από τον λοιμό ζήτησαν από τον βασιλέα Αθάμαντα την εκτέλεση της εντολής.
Αρχικά, ο Αθάμας δεν ήθελε να θυσιάσει τον γιο του και την κόρη του αλλά προ των πιέσεων του λαού και της βασίλισσας αποφάσισε να διατάξει την θυσία τους.

Τα υποθαλάσσια "Ανάκτορα του Ποσειδώνα"
όπου διέμεναν η Νεφέλη και οι άλλες Ωκεανίδες.
(Καλλιτεχνική Αναπαράσταση)

Η Νεφέλη που παρακολουθούσε περίλυπη, από τα ανάκτορα του Ποσειδώνα στα βάθη της θάλασσας, τις εξελίξεις στον Ορχομενό, δεν μπόρεσε να επιτύχει την παρέμβαση του Απόλλωνα ή άλλων θεών για να ανατρέψει την κατάσταση. Οι Ολύμπιοι θεοί αγαπούσαν πολύ τον Κάδμο και δεν ήθελαν να τον δυσαρεστήσουν, τιμωρώντας την κόρη του. Ούτε και η συνάντηση που είχε με τον πρώην σύζυγό της όταν έκανε μια γρήγορη επίσκεψη στον Ορχομενό είχε αποτέλεσμα.

Έτσι τα δυό παιδιά οδηγήθηκαν στο βωμό και τίποτα πλέον δεν φαινόταν ότι μπορούσε να συμβεί για να σώσει τις ζωές τους ...

Η Νεφέλη παρακαλεί τον Αθάμαντα
να μην θυσιάσει τα παιδιά της.

Αργοναυτική Εκστρατεία (13ος αιώνας π.Χ) - Μέρος 4: Τα παιδιά του Αιόλου

Εμπρός για την Φθία!!!!!

Η Θεσσαλία της 2ης χιλιετίας (2000-1000 π.Χ.)

(η Φθία, όπως αποκαλούταν τότε) 

ήταν η "Χώρα της Επαγγελίας" 

για όλους τους (ημι-νομαδικούς, ακόμη)

Ινδοευρωπαϊκούς λαούς της Βαλκανικής.

Όλοι ήθελαν να κατακτήσουν την χώρα 

- με τις απέραντες καλλιέργειες, 

- το ήπιο κλίμα και 

- το ανεπτυγμένο θαλάσσιο εμπόριο.

Προφανώς, η κραυγή "Εμπρός για την Φθία!" 

ήταν το κυρίαρχο σύνθημα για όλους τους λαούς της Βαλκανικής.

Όπως αναφέρθηκε και στην προηγούμενη ανάρτηση, οι Αιολείς ίσως ήρθαν στην Θεσσαλία το 1900 π.Χ.

Ωστόσο οι μεταναστεύσεις και εισβολές άλλων Ινδοευρωπαϊκών λαών δεν σταμάτησαν μετά την κάθοδό τους. Συνεχίστηκαν αμείωτες όπως και πριν.

Απλά, οι επόμενοι λαοί ήταν ολιγαριθμότεροι και "εξ-αιολίσθηκαν" (ή αλλιώς "εξελληνίσθηκαν") σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Στον Αίολο αποδίδονται πάμπολλα παιδιά:
*Κρηθεύς (βασιλέας της Ιωλκού, στην Θεσσαλία)
*Αθάμας (βασιλέας του Ορχομενού, στην Βοιωτία)
*Σίσυφος (βασιλέας της Κορίνθου, στην Πελοπόννησο)
*Σαλμωνεύς (βασιλέας της Ηλείας, στην Πελοπόννησο)
*Περιήρης (βασιλέας της Μεσσηνίας, στην Πελοπόννησο)

*Δηίων (βασιλέας της Φωκίδας, στην Μέση Ελλάδα)
*Μάγνης (βασιλέας της Μαγνησίας, δηλ. της παραλιακής ανατολικής Θεσσαλίας )
*Μακεδνός (βασιλέας της πρώιμης Μακεδνίδας, στην Πιερία)
*Μίμας (βασιλέας της Θεσσαλίας, στην Ιωλκό)
*Τρίοπας (βασιλέας της Θεσσαλίας)
*Μάκαρ (βασιλέας της Λέσβου)
*Αέθλιος (βασιλέας της Ηλείας)

*η Κανάκη,
*η Αλκυόνη,
*η Πεισιδίκη,
*η Καλύκη και
*η Περιμήδη.

Όμως, πως γίνεται, ένας βασιλέας "Αίολος" που ουσιαστικά είναι ανύπαρκτος, εφόσον το όνομα αυτό είναι "εθνωνύμιο" και αντιπροσωπεύει σειρά αγνώστων βασιλέων (που τα ονόματά τους έχουν χαθεί), να έχει παιδιά?

Απλά, οι μεταγενέστεροι απόγονοι των λαών που κατοίκησαν στην Θεσσαλία και στις άλλες χώρες που εγκαταστάθηκαν οι Αιολείς (δηλ. Αιτωλία, Βοιωτία, Ηλεία, Μεσσηνία, Νότια Ιταλία και Λέσβο, Ελλησποντιακή Φρυγία), αφού ενσωματώθηκαν στον πυκνό εγχώριο Αιολικό πληθυσμό, έσπευσαν να "εγγράψουν" τους προγόνους τους σε έναν "κατάλογο συγγενών" του διάσημου και δημοφιλούς Αιολέα γενάρχη, με σκοπό την νομιμοποίησή τους.

Έτσι, π.χ.:
* Ο Μάγνης αντιπροσωπεύει τους Μάγνητες, λαό συγγενικό με Μακεδνούς, Μι(γ)νύες, Μύγδονες, Μαίδους, Μυσούς, Μάκαρες κ.α
* Ο Μακεδνός αντιπροσωπεύει ομοίως τους Μακεδνούς, λαό συγγενικό με Μάγνητες, Μι(γ)νύες, Μύγδονες, Μαίδους, Μυσούς, Μάκαρες κ.α
* Ο Μίμας (που αποτελεί, πιθανώς, παραφθορά του ονόματος "Μινύας") αντιπροσωπεύει ομοίως τους Μινύες, λαό συγγενικό με Μάγνητες, Μακεδνούς, Μύγδονες, Μαίδους, Μυσούς, Μάκαρες κ.α
* Ο Σαλμωνεύς αντιπροσωπεύει τους Άλμωνες, λαό συγγενικό με Αίμονες, Άλμωπες, Ελυμειώτες, Δαλμάτες, Σαρμάτες, Δάρδανους κ.α.

Αργοναυτική Εκστρατεία (13ος αιώνας π.Χ) - Μέρος 3: Αίολος και Αιολείς

Χαρακτηριστική αναπαράσταση
βασιλέα των Αιολέων
κατά την 2η χιλιετηρίδα π.Χ.

Πριν αρχίσουμε να αφήγηση του κυρίως μύθου για την Αργοναυτική Εκστρατεία πρέπει να δούμε λίγο μερικά προκαταρκτικά.
Θα ξεκινήσουμε από την καταγωγή του Ιάσονα.
* Ο Ιάσων ήταν γιος του Αίσονα.
* Ο Αίσων ήταν αδελφός του Πελία και γιος του Κρηθέα.
* Ο Κρηθεύς ήταν γιος του Αιόλου.
* Και ο Αίολος ήταν γιος του Έλληνα και έγγονος του Δευκαλίωνα, που μετά τον Βοιωτικό Κατακλυσμό δημιούργησε το Νέο Ανθρώπινο Γένος.

Όμως, ποιος ήταν αυτός ο Αίολος?

Σύμφωνα με τον μύθο ήταν διαβόητος και πανίσχυρος βασιλέας της Θεσσαλίας. Από αυτόν κατάγονταν (σύμφωνα πάντοτε με τους τοπικούς μύθους) τα περισσότερα μεταγενέστερα βασιλικά γένη των Αχαιών και των Ελλήνων γενικώς.

Μερικοί μυθογράφοι τον συγχέουν με τον θεό των ανέμων Αίολο, τον γιο του Ποσειδώνα, με τον οποίο πλην της συνωνυμίας δεν είχε καμία σχέση.
Ο Αίολος αυτός ήταν στην πραγματικότητα ο αντιπροσωπευτικός ηγεμόνας της αρχέγονης φυλής των Αιολέων. Οι Αιολείς, μαζί με τους Ίωνες, τους Αχαιούς και τους Δωριείς, θεωρούνταν οι τέσσερεις προγονικές φυλές που συναποτέλεσαν τον κύριο κορμό του λαού των Ελλήνων.

Οι τρεις Ελληνικές διάλεκτοι
Αιολικά (με κίτρινο), Ιωνικά και Δωρικά
όπως διαμορφώθηκαν κατά την Αρχαϊκή Εποχή
(1η χιλιετηρίδα μ.Χ.)

Ο Αίολος, λοιπόν, δεν είναι όνομα ενός ανθρώπου αλλά "εθνωνύμιο" και αντιπροσωπεύει μια σειρά ηγεμόνων που οδήγησαν τους Αιολείς στην κατάκτηση της Θεσσαλίας (πριν από το 1700 π.Χ.) και στην συνέχεια στην διακυβέρνησή της μέχρι την άφιξη των Αχαιών (από το 1600 π.Χ και μετά)

Πότε όμως έφθασαν οι Αιολείς στον Ελλαδικό χώρο?

Τίποτα δεν μπορεί να ειπωθεί για το συνέβαινε στην Ηπειρωτική Ελλάδα πριν το 1700 π.Χ. από επιστημονικής άποψης.
Ίσως το 1900 π.Χ., που τα αρχαιολογικά δεδομένα καταγράφουν κάποιας μορφής αναστάτωση να είναι η εποχή της "καθόδου των Αιολέων" πρώτα στην Ήπειρο και μετά σε Θεσσαλία και Αιτωλία.

Αν θέλουμε να ανιχνεύσουμε την πορεία των Αιολέων πριν να καταφθάσουν στον Ελλαδικό χώρο πρέπει να καταφύγουμε σε "ετυμολογικές υποθέσεις" που όμως δεν μπορούν να πιστοποιηθούν επιστημονικά δηλ. με αρχαιολογική ή γενετική επικύρωση.
Σύμφωνα λοιπόν με την "ετυμολογική υποθεσιολογία", η ονομασία "Αιολ-είς" πρέπει να είναι κάποια παραφθορά μιας ονομασίας ενός λαού με ρίζα "Ελ-" ή "Υλ-" που δεν ήταν άλλοι από τους Πρωτο-Έλληνες

Με ροζ χρώμα η πιθανή κοιτίδα των Ινδοευρωπαίων
Με έντονο κόκκινο η πρώτη εξάπλωσή τους
Με αχνό κόκκινο η πλήρης εξάπλωσή τους την Προχριστιανική Εποχή.
Τα βέλη δείχνουν τις πιθανές μεταναστευτικές πορείες.
Μία από αυτές οδήγησε τους Πρωτο-Έλληνες Αιολείς στην Βαλκανική.

Αν θεωρήσουμε ότι, σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία, ο κύριος όγκος των Ινδοευρωπαίων κατοικούσε στην σημερινή Ουκρανία και Ρωσία, είναι πιθανόν οι Πρωτο-Έλληνες Αιολείς να εγκατέλειψαν την κεντρική Ινδοευρωπαϊκή μάζα γύρω στο διάστημα 4000-3000 π.Χ.

Αναπαράσταση Πρωτο-Ελλήνων
καθώς εγκατέλειπαν τον Ινδοευρωπαϊκό Κορμό, στον παγωμένο Βορρά,
καθώς είχαν πληροφορίες για μια ανετότερη ζωή, έναν Παράδεισο
 στις Μεσογειακές παραλίες του Νότου.

Αφού διέσχισαν την Ανατολική Ευρώπη (πιθανώς, μαζί με τους Πρωτο-Λατίνους) έφθασαν στις Άλπεις.

Αναπαράσταση μάχης Πρωτο-Ελλήνων
με διάφορους λαούς που κατοικούσαν κοντά στις Άλπεις.
Πιθανώς, ακόμη, τα ακόντιά τους να ήταν εντελώς ξύλινα και
οι περικεφαλaίες όπως και οι ασπίδες τους δερμάτινες.

Εκεί διχάστηκαν και οι μεν Λατίνοι κατευθύνθηκαν στην Ιταλική Χερσόνησο και οι Έλληνες στην Βαλκανική. Στις Άλπεις παρέμεινε ένα τμήμα του μεταναστευτικού κύματος, οι Ελουέτιοι, που εξελίχθηκαν αργότερα στους Ελβετούς που εξόντωσαν οι Ρωμαίοι.

Ενδεχομένως οι Πρωτο-Έλληνες διέμειναν για αρκετό καιρό στην Δαλματία, στο μέσο της Αδριατικής παραλίας, όπου μέχρι και τον 6ο αιώνα π.Χ. κατοικούσαν Ιλλυρικοί λαοί με τις ονομασίες "Βυλλινοί" και "Υλλείς" και υπήρχε και νήσος με το όνομα "Ελληνίς". Ίσως αυτοί να ήταν κατάλοιπα Πρωτο-Ελλήνων που παρέμειναν εκεί και δεν συνέχισαν την πορεία προς νότο.

Αναπαράσταση από μάχες 
που πιθανόν θα έδωσαν οι Πρωτο-Αιολείς
στις Δειναρικές Άλπεις της Δαλματίας
Εδώ ίσως χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά
μεταλλικές περικεφαλαίες και μεταλλικές ασπίδες 

Στην συνέχεια οι Αιολείς Πρωτο-Έλληνες προωθήθηκαν νοτιότερα και για ένα μεγάλο διάστημα κατοίκησαν στην Ιλλυρία (σημερινή Αλβανία) (ίσως γύρω στο 2.200 π.Χ). Πιθανότατα, το όνομα "Ιλλυ-ρία" να είναι κατάλοιπο της παραμονής εκεί των πρώιμων Ελλήνων, πριν έρθουν στην Ήπειρο.

Στην Νότια Ιλλυρία, λαός με την ονομασία "Βυλλίονες" υπήρχε ακόμη και στην Κλασσική Εποχή. Ίσως, και αυτοί να ήσαν κατάλοιπα της καθόδου των Πρωτο-Ελλήνων που στην συνέχεια "εκβαρβαρίστηκαν" όταν γύρω το 1200 π.Χ. η Ιλλυρία κατακλύστηκε από νέα κύματα Ινδοευρωπαϊκών λαών.

Αναπαράσταση από μάχες που θα έδωσαν οι Πρωτο-Αιολείς
με άλλους λαούς για την επικράτησή τους  στην Ιλλυρία.

Όταν οι Αιολείς έφθασαν στην Θεσσαλία (πιεζόμενοι από τους Δωριείς που ακολουθούσαν), την βρήκαν κατοικημένη από άλλους Ινδοευρωπαϊκούς λαούς, τους Πελασγούς και τους Λέλεγες ( = Λύκιους).
(ίσως, αυτοί, να ήρθαν γύρω στο 2.200 π.Χ. οπότε αρχαιολογικά διαπιστώνεται μια άλλη "αναταραχή").

- Οι Λέλεγες ωθήθηκαν προς την γειτονική Λοκρίδα, εξελληνίστηκαν και μετεξελίχθηκαν στους Λοκρούς της Κλασσικής Εποχής. Μερικοί προχώρησαν και στην Πελοπόννησο (Αρκαδία)

- Οι Πελασγοί απωθήθηκαν και εγκαταστάθηκαν στην Αττική και στην Πελοπόννησο (Αργολίδα).

Μερικοί από τους Λέλεγες και Πελασγούς που είχαν ήδη αναπτύξει ναυτιλία διέπλευσαν το Αιγαίο και ίδρυσαν αποικίες στην απέναντι παραλία της Μικράς Ασίας.

Αναπαράσταση από μάχες που έδωσαν οι Αιολείς
με άλλους λαούς για την επικράτησή τους  στην Θεσσαλία.
Πλέον ο οπλισμός τους είναι ορειχάλκινος
και έχει καθιερωθεί η γνωστή αρχαιο-Ελληνική ενδυμασία.

Όμως οι Πελασγοί και Λέλεγες δεν ήταν οι πρώτοι Ινδο-ευερωπαϊκοί λαοί που κατοίκησαν στην Θεσσαλία. Σύμφωνα με τις μυθολογικές (και μόνον) ενδείξεις, προηγήθηκαν οι προ-Θρακικές φυλές (όπως Βησσοί και Άστες), οι Πενέστες, οι Βρύγες/Περραιβοί, οι Αίμονες, οι Κένταυροι και προφανώς και αρκετοί άλλοι.

Αργοναυτική Εκστρατεία (13ος αιώνας π.Χ) - Μέρος 2: Εξορθολογισμός του Μύθου

Η Αργοναυτική Εκστρατεία αποτελεί μυθικό κατασκεύασμα του οποίου ο ιστορικός πυρήνας ανάγεται σε περιπέτειες εμπορικών Ελλαδικών πλοίων στον Εύξεινο Πόντο κατά τους αιώνες της 2ης χιλιετηρίδας π.Χ.

Αρχικά, πρέπει να σημειωθεί ότι το εμπόριο μεταξύ πόλεων του Εύξεινο Πόντου και πόλεων Αιγαίου Πελάγους γινόταν, συνεχώς, ακόμη και την 3η (ίσως και την 4η) χιλιετηρίδα π.Χ.

Στο χάρτη αυτό η πορεία της Αργούς είναι περισσότερο σύμφωνη με τον μύθο.
Φαίνεται η πορεία από την Θεσσαλία, στο Βόρειο Αιγαίο,
στα Στενά (Ελλήσποντο και Βόσπορο),
στην  Βόρεια Μικρασιατική Παραλία και τέλος στην Κολχίδα.
Μετά στην επιστροφή, η Αργώ μπαίνει στον Δούναβη,
μετά αφού μεταφερθεί στα χέρια, βγαίνει στην Αδριατική Θάλασσα
μετά μπαίνει στο Πάδο Ποταμό, βγαίνει στην Τυρρηνική Θάλασσα,
διέρχεται το Στενό της Μεσσήνης, φθάνει στην Λιβύη, έρχεται στην Κρήτη
και τελικά μέσω Κορίνθου και Αττικής επιστρέφει στην Ιωλκό.

Αυτό όμως που άλλαξε κατά την 2η χιλιετηρίδα π.Χ. ήταν η δημιουργία ορυχείων μετάλλων (κυρίως χαλκού και σιδήρου) αλλά και η κατεργασία τους που γινόταν στην βόρεια Μικρασιατική ακτή (κυρίως στα Ποντικά Όρη). (Ενδεικτικό της υπερ-παραγωγής αυτής ήταν η ονομασία "Χάλυβες" που είχε αποκτήσει λαός της περιοχής κατά την Κλασσική Περίοδο).

Ο πιο απλός χάρτης που δείχνει την πορεία
από την Ιωλκό (κοντά στην σημερινό Βόλο)
στην Κολχίδα (στην σημερινή Γεωργία)

Ο πολύτιμος, αυτήν την εποχή, σίδηρος ήταν ισχυρό κίνητρο για τους Αχαιούς αλλά και Αιγαιώτες ναυτικούς της περιόδου εκείνης που αψηφούσαν κάθε κίνδυνο και διέσχιζαν τα Στενά του Ελλησπόντου και του Βοσπόρου, για να προμηθευτούν τα πολύτιμα αυτά υλικά από τις βόρειες Μικρασιατικές ακτές.

Σύγχρονος χάρτης που δείχνει την θέση του κράτους "Γεωργία"
που κατέχει σήμερα την περιοχή της αρχαίας Κολχίδας

Η κατάσταση έγινε περισσότερο τεταμένη όταν Χετταίοι αυτοκράτορες, σύμφωνα με τις διασωθείσες πηγές, επέβαλλαν αυστηρούς περιορισμούς στην εμπορική διάθεση του χαλκού και του σιδήρου, καθώς και στην τεχνογνωσία της κατεργασίας του, καθόσον η χρήση του στην οπλοκατασκευή είχε αποκτήσει καίρια σημασία. (Πρέπει να ήταν μία απαγόρευση ανάλογη με την απαγόρευση των Πυρηνικών όπλων της Σύγχρονης Εποχής).

Αυτόν τον εμπορικό αποκλεισμό προσπαθούσαν να διασπάσουν τα Αχαϊκά πλοία καθώς το κέρδος, σε σχέση με το νόμιμο εμπόριο, ήταν τεράστιο. Σε αυτό το κλίμα πρέπει να δημιουργήθηκαν παράνομα εμπορεία-λιμένες μετάλλων σε περιοχές που διέφευγαν της Χετταϊκής κυριαρχίας.

Χάρτης που δείχνει την Κολχίδα κατά την διάρκεια
της Κλασσικής, Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής Εποχής.

Μία τέτοια περιοχή πρέπει να ήταν η Κολχίδα όπου οι τοπικοί ηγεμόνες της πλούτιζαν πωλώντας παράνομα φορτία μετάλλων, που διοχετευόταν εκεί από την Βόρεια Μικρασιατική παραλία. (Κάτι ανάλογο γινόταν στην Κλασσική Εποχή με το Κυρηναϊκό σίλβιο που διοχετευόταν παράνομα σε Καρχηδονιακό λιμένα και πωλούνταν σε φθηνότερες τιμές από εκείνες της παραγωγού Κυρήνης).

Χάρτης των σπουδαιότερων κέντρων της Μυκηναϊκής Ελλάδας

Οι πόλεις της Θεσσαλίας, και ειδικότερα η Ιωλκός, φαίνεται ότι πλούτιζαν από αυτό το εμπόριο μετάλλων (νόμιμο και παράνομο). Πολλοί Θεσσαλοί ευγενείς εξόπλιζαν πλοία και διέπλεαν την Μαύρη Θάλασσα, επι σειρά αιώνων.

Προφανώς, οι Χετταίοι, άρχισαν να λαμβάνουν μέτρα ελέχοντας τον Βόσπορο. Επίσης, και οι πλησιόχωροι Θρακικοί λαοί θα προσπαθούσαν να φορολογήσουν τους διαπλέοντες τα Στενά εμπόρους. Έτσι δημιουργήθηκε ο μύθος της Σκύλλας και της Χάρυβδης.

Η Σκύλλα (στην πραγματικότητα τοξότες από την Ευρωπαϊκή ακτή)
και η Χάρυβδις (στην πραγματικότητα πλοιάρια που εφορμούσαν από την Ασιατική ακτή)
όπως τις φαντάζονταν οι μυθοπλάστες της Κλασσικής Ελλάδας.

Αυτό, λοιπόν, που αποτέλεσε πρωτοτυπία για την "Αργώ" δεν ήταν το εμπόριο μετάλλων (που ήταν, προφανέστατα, κάτι το απόλυτα συνηθισμένο για την εποχή) αλλά η εκπληκτική επιστροφή του πλοίου που έγινε, όχι μέσω της "κλασσικής οδού", δηλαδή των Στενών (δηλ. του Βοσπόρου και Ελλησπόντου), αλλά διαμέσου του ποταμού Δούναβη και της Αδριατικής Θάλασσας. (Αυτήν την δυνατότητα την αναφέρει ο Ηρόδοτος ότι γινόταν αρκετές φορές στην Κλασσική Εποχή).

Προφανώς, η άφιξή της στην Κόρινθο, όχι από το Αιγαίο Πέλαγος όπως ήταν αναμενόμενο αλλά από το Ιόνιο, κατέπληξε κυριολεκτικά την Μυκηναϊκή Ελλάδα. Αυτό ήταν λοιπόν το εντυπωσιακό γεγονός που μετέτρεψε την "Αργώ" σε κύριο στόχο των Ελλήνων μυθοπλαστών, δίνοντάς της ταυτόχρονα την αθανασία στην ανθρώπινη μνήμη.

Ο μονοσάνδαλος Ιάσων στο δρόμο για την Ιωλκό.

Ο Θεσσαλός ευγενής που πραγματοποίησε την αποστολή με την Αργώ ήταν προφανώς μόνον ο Ιάσων. Οι άλλοι συμμετέχοντες ήταν ανώνυμοι απλοί κωπηλάτες.

Όμως, το διαρκώς αυξανόμενο γόητρο της επιχείρησης οδήγησε τους μεταγενέστερους Αχαιούς ευγενείς να "τοποθετήσουν" βαθμιαία τους προγόνους τους, ως συμμετέχοντες σε αυτήν, στον διαμορφούμενο μύθο και έτσι άρχισαν σε επόμενες χρονικές περιόδους να συντάσσονται κατάλογοι συμμετεχόντων, που κατέληξαν στην γνωστή λίστα των Αργοναυτών που έφθασε και παγιώθηκε στην Κλασσική Εποχή.

Αναπαράσταση της Αργούς
Ήταν το τελειότερο πλοίο για την εποχή του
αλλά πολύ κατώτερο των τριήρεων της Κλασσικής Εποχής.

Αργοναυτική Εκστρατεία (13ος αιώνας π.Χ) - Μέρος 1: Εισαγωγή

Η Αργοναυτική Εκστρατεία είναι ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα που διαπραγματεύεται η Ελληνική Μυθολογία.

Ουσιαστικά, πρόκειται περί του διάπλου ενός και μόνον πλοίου, της θρυλικής Αργούς, από την Ιωλκό, στον μυχό του Παγασητικού Κόλπου, στην Θεσσαλία, μέχρι την Κολχίδα, στον ανατολικό Εύξεινο Πόντο (σημερινή Μαύρη Θάλασσα) και την περιπετειώδη επιστροφή του στον λιμένα εκκίνησης.

Με το ερυθρό χρώμα σημειώνεται η πορεία μετάβασης από την Ιωλκό στην Κολχίδα
ενώ με το γαλάζιο χρώμα σημειώνεται η πορεία της επιστροφής από την Κολχίδα στην Ιωλκό 

(Στον παραπάνω, σύγχρονο, χάρτη σημειώνεται, χονδρικά, η πλέον πιθανή διαδρομή της Αργούς.)

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Πελίας, σφετεριστής βασιλέας της Ιωλκού, έθεσε ως όρο για την παράδοση της βασιλείας του στον Ιάσονα, γιο του νόμιμου αλλά έκπτωτου βασιλέα Αίσονα, την αρπαγή του Χρυσόμαλλου Δέρατος, το οποίο ήταν το σύμβολο της εξουσίας του υπέρλαμπρου βασιλέα Αιήτη της Κολχίδας.

Ο Ιάσονας, αποδέχθηκε την πρόκληση, και άρχισε να προετοιμάζεται για το ταξίδι-εκστρατεία εντατικά.
Κατά πρώτον, έστειλε αγγελιοφόρους σε όλη την Ελλάδα, για να γνωστοποιήσουν τον επικείμενο άθλο και να προσκαλέσουν τους ήρωες που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στο δύσκολο επίτευγμα στη μακρινή Κολχίδα.
Κατά δεύτερον, παρήγγειλε την κατασκευή ενός πλοίου, που θα ονομαζόταν "Αργώ", και που θα είχε όλες της προδιαγραφές της τότε σύγχρονης τεχνολογίας, και θα ήταν το τελειότερο πλοίο της εποχής.

Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι πίσω από τον όμορφο μύθο κρύβεται μια πραγματική ιστορία. Από ότι μπορεί να συμπεράνει κανείς η Αργοναυτική Εκστρατεία είναι απλά μια από τις αναρίθμητες πειρατικές επιδρομές που διενεργούσαν πολλές Αχαϊκές πόλεις της Μυκηναϊκής  Ελλάδας για την λαφυραγώγηση της Μικρασιατικής παραλίας της Μαύρης Θάλασσας, που αποτελούσε την εποχή εκείνη μία από τις ελάχιστες περιοχές της Οικουμένης όπου εξορυσσόταν ο χαλκός και άλλα μέταλλα. 

Συνεχίζεται ...

Lacrime - Tears - Δάκρυα

Tu ridi gia' sei certa che

dopo di te non amero'

nessuna

tu te ne vai tu te ne vai

e gia' lo sai che amo te

ancora

anche se nel mondo tanta gente

sta soffrendo come me

so che il mio dolore e' piu' grande

perche' sto perdendo te

lacrime sul mio viso ora scendono

le mie mani si tendono

per te che ora te ne vai

che colpa ho se io non ho

tutte le cose che da me

pretendi

forse le avrai da un'altro che

nel cuore tuo non contera'

mai niente

ma tu non troverai nessuno che

ti possa amare piu' di me

e un giorno tu cadrai nel silenzio

che ora e' sceso intorno a me

lacrime sul mio viso ora scendono

le mie mani si tendono

per te che ora te ne vai

lacrime

non mi resta che piangere

e la colpa e' mia solo mia

perche' non so darti di piu'

sorriderai

anche senza di me

anche senze di me

anche senza di me

anche senza di me

---------------------

You laugh already are you sure

then you will not love

no

you leave you leave

and, already, you know I love you

still

although many people in the World

is suffering like me

I know my pain and more big

cause I'm losing you

tears fall on my face now

My hands are stretched

for you now you're gone

I blame that if I did not

all the things from me

pretend

maybe you have other that

Your heart will not count 

anything

but you will not find that

you can love more me

and one day you'll fall into silence

and now down around me

tears fall on my face now

My hands are stretched

for you now you're gone

tears

I just have to cry

and guilt and me only me

cause I can not give you more

smile

without me

without me

without me

without me

Eloise

Every night, I'm there

I'm, always, there she knows I'm there

And Heaven knows I hope she goes

I find it hard to realize that love was in her eyes

It's dying now, she knows I'm crying now

And every night I'm there 
I break my heart to please

Eloise, Eloise

You know I'm on my knees - yeah

I said please

You're all I want so haer my prayer

My Eloise is like 
the Stars that please the night

The Sun that makes the day, 
that lights the way

And when that Star goes by

I'll hold it in my hands and cry

Her love is mine, my Sun will shine

And every night I'm there 
I break my heart to please

Eloise, Eloise

You know I'm on my knees - yeah

I said please

You're all I want so haer my prayer

My Eloise, I'd love to please her

I'd love to care but she's not there

And when I find you, I'd be so kind

You'd want to stay, I know you'd stay

And as the days grow old, 
the nights crow cold

I wanna hold her near to me, 
I know she's dear to me

And only time can tell 
and take away this lonely hell

I'm on my knees to Eloise

And every night I'm there 
I break my heart to please

Eloise, Eloise

You know I'm on my knees - yeah

I said please

You're all I want so haer my prayer

You know I'm on my knees

I said please

You're all I want so hear my prayer