Αυτός ο Κόσμος πρέπει να αλλάξει ... μα μην μου λέτε πως ... δεν ξέρετε τον τρόπο.

Αυτός ο Κόσμος 

πρέπει να αλλάξει ... 

μα ...

μην μου λέτε πως ... 

αφού ...

εσείς δεν ξέρετε τον τρόπο.

Love is Blue

Φίλες και φίλοι

Έχω βαρεθεί να ακούω για αγάπες 

Χριστιανικές, Βουδιστικές, Ινδουϊστικές, φιλοσοφικές...

Το να πρέπει να αγαπάς, 

για να κερδίσεις την "Βασιλεία των Ουρανών", 

ή την δεξιά θέση δίπλα στον "Θρόνο του Θεού"

... δεν είναι αγάπη, 

....είναι συναλλαγή.

Η αγάπη πρέπει να είναι άδολη. 

Είναι εσωτερικό συναίσθημα. 

Ή το νοιώθεις ή δεν το νοιώθεις. 

Αλλιώς είναι "ρουσφέτι".

Θέλεις ψυχική ηρεμία, κατάνυξη, γαλήνη? Κοίταξε μέσα σου!

Οι περισσότεροι άνθρωποι 

αναζητούν λύση στα προβλήματά τους 

στους άλλους.

Όμως ... τι τους θέλεις, ...

τους προφήτες, τους σοφούς, τους μάγους, τους "φωτισμένους", τους "γνώστες", τους "γκουρού", τους "πατέρες", τους "διδασκάλους", τους δήθεν "αντιπροσώπους" του Θεού, τις θρησκείες, τις αιρέσεις, τις φιλοσοφίες, τα φιλοσοφικά ρεύματα ... και δεν συμμαζεύεται ?????

Όλοι αυτοί, απλά, σου επιτείνουν τα αδιέξοδα, προσπαθώντας, για ιδιοτελείς σκοπούς, να σε κάνουν οπαδό, χρηματοδότη.

Γιατί να τους αφήσεις να σε εκμεταλλεύονται??

Η αλήθεια, η ψυχική ηρεμία, η γαλήνη βρίσκονται μέσα σου. 

Πάρε δύναμη από τον εαυτό σου.

Γέμισε, αυτοπεποίθηση από τα δικά σου ψυχικά αποθέματα.

Και γύρνα την πλάτη στις "μυθολογίες" και μυθοπλασίες αυτών, που χωρίς να έχουν τις λύσεις, αγρεύουν αθώους, άδολους και ανυποψίαστους "πελάτες" και "ποίμνια".

Ανάσταση? Ναι. Όμως, μαζική? Γιατί όχι προσωπική??

Κάθε φορά προσμένεις την Ανάσταση ...

- Την Ανάσταση του Ιησού.

- Την Ανάσταση της Ορθοδοξίας.

- Την Ανάσταση του Χριστιανισμού.

- Την Ανάσταση του Ολυμπιακού.

- Την ανάσταση του Κομμουνισμού

- Την Ανάσταση της Ελλάδας.

- Την Ανάσταση της Ευρώπης.

- Την Ανάσταση του Φύσης.

- Την Ανάσταση του Πλανήτη.


....

Πάντα την Ανάσταση των Άλλων!!!!! 

Δεν βαρέθηκες τις ξένες αναστάσεις???

Δεν είναι καιρός να ζητήσεις και την δική σου, 
την Προσωπική Ανάσταση???


Που θα την βρείς??


Μα που αλλού??


Μέσα στην ψυχή σου!!!!

Αργοναυτική Εκστρατεία (13ος αιώνας π.Χ) - Μέρος 9: Λήμνος, το νησί της Απόλυτης Ηδονής

Η Αργώ είχε πλησιάσει πλέον, 
αρκετά, τις ακτές της νήσου Λήμνου.
Οι Αργοναύτες γνώριζαν περίπου, 
από διηγήσεις άλλων ναυτικών, τι θα συναντούσαν:
Μία φιλόξενη πόλη
όπου θα μπορούσαν να προμηθευτούν 
προμήθειες σε ύδωρ και τροφή
πριν αρχίσουν την μακριά πορεία για τον Ελλήσποντο.
Ήταν ο τελευταίος σταθμός όπου θα μπορούσαν 
χωρίς προβλήματα να ξεκουραστούν
συναντώντας και συνομιλώντας με ομόγλωσσους ανθρώπους 
που θα τους έδιναν επιπλέον τις "φρέσκιες" πληροφορίες,
που χρειάζονταν, για την απέναντι, όχι και τόσο οικεία, Ασιατική Ακτή.

Αργοναυτική Εκστρατεία (τμήμα Α).
Η πορεία μέχρι τα Στενά του Ελλήσποντου και του Βόσπορου.
Διακρίνεται ο διάπλους της Χαλκιδικής και η στάση στην Λήμνο.
Στο χάρτη έχει γίνει λάθος και οι Αφετές τοποθετήθηκαν στην θέση της Ηράκλειας.

Είχαν πλησιάσει αρκετά πλέον και οι ακτές της Λήμνου ξεχώριζαν αρκετά καθαρά από την κουπαστή του πλοίου. Ωστόσο, έπρεπε να κωπηλατήσουν για κάποιο διάστημα, ακόμη, μέχρι να βρουν την κεντρική  πόλη και λιμένα της νήσου, την περιβόητη Μύρινα, όπου είχε και την έδρα του ο επιτόπιος βασιλέας.

Η Λήμνος ήταν από τις πλουσιότερες και διασημότερες νήσους του Αιγαίου. Η πρώτη πόλη της, η Πολιόχνη, στην ανατολική της ακτή, θεμελιώθηκε ήδη από το 5.000 π.Χ. οπότε άρχισαν και οι πρώτες αραιές εμπορικές συναλλαγές της προϊστορικής Θεσσαλίας με τα Στενά του Ελλήσποντου και την Μικρασιατική ακτή. Θεωρείται η αρχαιότερη πόλη όλης της Ευρώπης.
Όμως, η σημαντική της εξέλιξη πραγματοποιήθηκε μετά την ίδρυση της Τροίας (3.000 π.Χ.) οπότε οι εμπορικές συναλλαγές Θεσσαλίας - Ελλησπόντου έγιναν συστηματικές. Για ένα μεγάλο διάστημα η Πολιόχνη παρέμεινε η πλουσιότερη πόλη της Ευρώπης και του Αιγαίου. Όμως αλλεπάλληλες σεισμικές καταστροφές και η άνοδος της ισχύος της Μινωϊκής Κρήτης οδήγησαν στην εξάλειψή της (1.600 π.Χ.)

Όμως η Λήμνος εξακολουθούσε να κατέχει νευραλγική θέση στο εμπόριο Θεσσαλίας - Ελλησπόντου. Έτσι, την θέση της καταστραφείσας Πολιόχνης, ως εμπορικού διαμετακομιστικού κέντρου, κατέλαβε πλέον η "διλίμενη" Μύρινα στην δυτική ακτή. Σε αυτήν την πόλη κατευθυνόταν, τώρα, η Αργώ.

Ήταν απόγευμα όταν οι Αργοναύτες άρχισαν να πλησιάζουν στον λιμένα της Μύρινας. Όμως, καθώς κοιτούσαν τις βραχώδεις ακτές της νήσου, παρατήρησαν κάτι παράξενο. Σκιές κατασκόπευαν κάθε κίνηση του πλοίου τους. Η κατόπτευση της θάλασσας από στρατιωτικά φυλάκια στα υψηλά μέρη ακτών ήταν, βέβαια, κάτι το συνηθισμένο στην Αρχαία και Μεσαιωνική Εποχή καθώς οι πειρατικές επιδρομές δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο. Αλλά, αυτές οι λεπτές φιγούρες που κινούνταν, σαν αιλουροειδή μέσα στην βλάστηση, δεν έμοιαζαν με στρατιώτες. Κάτι το ύποπτο συνέβαινε!!!

Πλησίασαν περισσότερο την ακτή και τότε, μέσα στο λυκόφως, διέκριναν κάτι το πρωτοφανές. Γυναίκες, κρυμμένες σε θάμνους και δέντρα παρακολουθούσαν  την κάθε τους κίνηση!!!

Αποφάσισαν να διανυκτερεύσουν στο πέλαγος και την αυγή με το φως της μέρας να διερευνήσουν καλύτερα την περίεργη κατάσταση.

Έτσι όταν άρχισε να ξημερώνει, οι Αργοναύτες πλησίασαν και πάλι την ακτή και είδαν έκπληκτοι το εντυπωσιακό θέαμα. Πολλές εκατοντάδες γυναίκες ήταν διασκορπισμένες στην ακτή και περιεργαζόταν, με όχι και τόσο φιλικές διαθέσεις, το άγνωστο πλοίο που προσέγγιζε το νησί τους.

Οι Αργοναύτες, βέβαια, δεν είχαν άλλη λύση. Έπρεπε να αποβιβασθούν στην Λήμνο για να αναπληρώσουν τις προμήθειες που τους είχαν τελειώσει. Έτσι μπήκαν στο μεγάλο λιμένα της Μύρινας και έριξαν άγκυρα.

Τότε έμειναν άναυδοι. Ένας στρατός, από πάνοπλες γυναίκες, με δόρατα, ασπίδες, τόξα και ξίφη είχε παραταχθεί στην παραλία για να εμποδίσει την αποβίβασή τους.

Ξαφνικά, η κραυγή "Αμαζόνες" που εκστόμισε ένας Αργοναύτης, πάγωσε τους πάντες. Όλοι είχαν ακούσει ιστορίες με τις πολεμοχαρείς, ανδροφόνους, πολεμίστριες που κατοικούσαν στα βάθη της Ασίας και είχαν συντρίψει και κατασφάξει στρατούς ολόκληρους των γειτονικών τους λαών.

Ο τρόμος εγκαταστάθηκε στις ψυχές τους, το αίμα σταμάτησε να ρέει στις φλέβες τους! Ήταν χαμένοι! Πως αυτοί, πενήντα άνθρωποι όλοι κι όλοι, θα τα έβαζαν με χιλιάδες Αμαζόνες? Θα τους έσφαζαν όλους μέχρι ενός, όσες και να προλάβαιναν να σκοτώσουν.

Ο Ιάσων έστεκε αμήχανος. Αλλά ο Ηρακλής τους έδωσε θάρρος.

- Αμαζόνες στο Αιγαίο? Αυτές ζουν στα βάθη της Ασίας!! Αποκλείεται να έχουν έρθει εδώ. 

- Άντρες! Απόβαση!! Είμαστε οι καλύτεροι ήρωες της Ελλάδας! Δεν θα φοβηθούμε μερικές οπλισμένες γυναίκες. Στο κάτω-κάτω είμαι και εγώ εδώ!!!

Στην πραγματικότητα ούτε και αυτός ήταν σίγουρος ότι δεν ήταν Αμαζόνες. Αλλά έπρεπε να ενθαρρύνει τους συντρόφους του να πολεμήσουν αλλιώς θα πέθαιναν από πείνα στο πλοίο τους.

Έτσι, με την ψυχή στο στόμα, οι ήρωες πήδηξαν από το πλοίο και εφόρμησαν στην ακτή του λιμανιού.

Αμέσως, μια Λήμνια που φαινόταν επικεφαλής έδωσε το σύνθημα τις επίθεσης και δεκάδες γυναίκες ξεχύθηκαν αλαλάζοντας και άρχισε μια άγρια μάχη.

Όμως, από τις πρώτες αψιμαχίες φάνηκε, καθαρά, ότι οι αρματωμένες Λήμνιες δεν ήταν Αμαζόνες. Ήταν σχεδόν άπειρες στην ξιφομαχία και με δυσκολία χρησιμοποιούσαν το δόρυ.

Μετά από σύντομη επέλαση των Αργοναυτών, οι Λήμνιες ζήτησαν ανακωχή.

Οι Αργοναύτες σταμάτησαν ανακουφισμένοι. Δεν ήθελαν να σκοτώσουν άμαχες γυναίκες έστω κι αν αυτές έφεραν οπλισμό. Ζήτησαν να διαπραγματευτούν. Εξήγησαν όταν ερχόταν φιλικά και δεν ήταν πειρατές. Ζήτησαν να δουν τον βασιλέα Θόαντα.

Οι Λήμνιες συσκέφθηκαν για λίγο και μετά άνοιξαν δρόμο. Από μακριά φάνηκε να πλησιάζει μια ομάδα πανέμορφων γυναικών. Ανάμεσά τους, ήταν μία που έμοιαζε με την θεά Αφροδίτη.

Η πανέμορφη Υψιπύλη
περιστοιχιζόμενη από την φρουρά της

Ήταν η βασίλισσα Υψιπύλη. Η κόρη του Θόαντα. Μαζί της, οι κόρες και οι σύζυγοι των ευγενών της Λήμνου. Αποτελούσαν την βασιλική αυλή της. Γρήγορα, οι συνοδοί της εξήγησαν στους περιδεείς Αργοναύτες τι είχε συμβεί.

Οι Λήμνιες είχαν περιφρονήσει την θεά Αφροδίτη. Δεν την τιμούσαν. Τότε αυτή για να τις τιμωρήσει τις περιέβαλλε με μία άσχημη οσμή. Έτσι, οι άντρες τους δεν ήθελαν πια να κάνουν έρωτα μαζί τους. Αντίθετα, έφεραν στην Λήμνο, Θράσσες (γυναίκες από την Θράκη), που είχαν αιχμαλωτίσει στις μάχες τους στην απέναντι Θρακική ακτή και συνουσιάζονταν με αυτές.

Οι Λήμνιες κατάλαβαν ότι δεν μπορούσε να συνεχισθεί αυτή η κατάσταση. Κάθε μέρα περνούσαν όλο και περισσότερο στο περιθώριο. Κανείς πια δεν τις υπολόγιζε.

Έτσι, συνεννοήθηκαν με πρωτοβουλία της Υψιπύλης. 

Ένα βράδυ, μετά από ένα μεγάλο συμπόσιο και παρατεταμένη οινοποσία, όρμησαν ξιφήρεις, και κατέσφαξαν όλους τους κοιμώμενους άντρες της νήσου.

Η σφαγή των Λημνίων ανδρών από τις γυναίκες τους

Στην αρχή άφησαν ζωντανά τα αρσενικά παιδιά. Αλλά η Υψιπύλη επέμενε ότι όταν μεγαλώσουν θα εκδικηθούν τον φόνο των πατέρων τους. Έτσι, τα σκότωσαν και αυτά.

Μετά έσφαξαν και τις μισητές Θράσσες καθώς και όσα παιδιά είχαν γεννηθεί από αυτές. Οι λιγοστές που απέμειναν, χρησιμοποιήθηκαν ως δούλες

Στην συνέχεια, ανέλαβαν την διοίκηση του νησιού.

Οι Αργοναύτες άκουγαν εμβρόντητοι. "Δεν πίστευαν τα αυτιά τους"!! 

Τότε, ο Ιάσων προχώρησε μπροστά και είπε στις Λήμνιες ότι οι σύντροφοί του δεν επρόκειτο να αναμιχθούν στα εσωτερικά τους ζητήματα. Ήθελαν να αγοράσουν μόνον προμήθειες και θα έφευγαν το συντομότερο.

Η Υψιπύλη συζήτησε για λίγο με τις αυλικές της και τελικά τους έκανε την απίστευτη πρόταση.

Οι Λήμνιες είχαν να κάνουν έρωτα πολύ καιρό. Δεν άντεχαν άλλο μόνες. Πολλές ήθελαν να τεκνοποιήσουν και πάλι. Τους πρότεινε λοιπόν να τους προμηθεύσει με τα απαραίτητα εφόδια, και μάλιστα δωρεάν, αφού προηγουμένως όμως παραμείνουν για ένα διάστημα το νησί ώστε να εκτελέσουν τις ερωτικές τους υποχρεώσεις. Τους είπε μάλιστα ότι περίμενε εναγωνίως την απάντησή τους. Δέχονταν ή όχι??

Αν δέχονταν?? Αν δέχονταν?? Αν δέχονταν??

Οι Αργοναύτες κόντεψαν να πάθουν αποπληξία!!! Κάτι τέτοιο δεν είχαν ονειρευτεί ούτε στα πιο τρελλά ονειρά τους. Ένα νησί, με χιλιάδες ερωτικά πεινασμένες  γυναίκες, που ήθελαν να συνευρεθούν μαζί τους !!!!!!!!!! Μα ήταν δυνατόν να τους συνέβαινε κάτι τέτοιο???? Ήταν αναμφισβήτητα οι τυχερότεροι άνθρωποι στον Κόσμο!!

Αμέσως, η Υψιπύλη έδωσε το σύνθημα: Να διασκορπιστούν όλοι και να βρει ο καθένας όσες γυναίκες τον ήθελαν και να αρχίσουν οι ερωτικές πράξεις. Μετά, δείπνο για όλους στο πολυτελές ανάκτορο της πόλης. 

Η ίδια έκανε νόημα στον Ιάσονα. Αυτός την κοίταγε αδυνατώντας να προφέρει την παραμικρή λέξη. Τα μέλη του δεν τον υπάκουαν.

- Σε περιμένω στην βασιλική κλίνη, του είπε, χαμογελώντας. Και προχώρησε μαζί με τις γυναίκες της φρουράς της στο ανάκτορο.

Κάθε Αργοναύτης που "ξεμονάχιαζε" μια Λήμνια,
άρχιζε τα προκαταρκτικά

Ο Ηρακλής, έχοντας πείρα από απάτες των Ολυμπίων θεών, άρχισε να φωνάζει στους Αργοναύτες να μην διασκορπιστούν και να διερευνήσουν μήπως υπάρχει παγίδα. Ποιός τον άκουγε όμως? Όλοι οι Αργοναύτες έτρεξαν στο δάσος γύρω από τον λιμένα να συναντήσουν τις Λήμνιες που τους προσκαλούσαν. Ο ίδιος, ο Ηρακλής, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τον λόγο του. Ένα σμήνος από τις πιο όμορφες και γεροδεμένες Λήμνιες έπεσε πάνω του και τον έριξε στο χώμα.

Οι Αργοναύτες όμως ήταν λίγοι και οι Λήμνιες χιλιάδες. Επιπλέον, μερικοί ενδιαφέρθηκαν μόνον για μία γυναίκα (μονογαμικοί όντες). Έτσι το βάρος έπεσε στους υπόλοιπους.

Κάθε "άτυχος" Αργοναύτες έπεφτε στην "παγίδα"
που έστηναν  πολυπληθείς ομάδες γυναικών

Αυτοί οι τελευταίοι, πολυγαμικοί ή όχι, αναγκάσθηκαν να ικανοποιήσουν ολόκληρες διμοιρίες γυναικών που τους έστηναν "παγίδες", στο δάσος, καθώς προχωρούσαν ανύποπτοι ψάχνοντας για τις ομορφότερες.

Αργότερα, μετά από αρκετές ώρες, κατάκοποι οι Αργοναύτες, συγκεντρώθηκαν, μαζί με τις ομορφότερες αριστοκράτισσες του νησιού, στην μεγάλη σάλα του πολυτελούς βασιλικού ανακτόρου.

Εκεί η Υψιπύλη, καθώς το συμπόσιο κορυφωνόταν και ο οίνος έρεε άφθονος, τους ανακοίνωσε ότι έπρεπε να μείνουν αρκετές εβδομάδες ώστε να ικανοποιηθούν όλες οι γυναίκες του νησιού αφού πολλές δεν πρόλαβαν ούτε καν να ακουμπήσουν έναν Αργοναύτη.

Οι Αργοναύτες δέχτηκαν με ιαχές χαράς και υπέρτατης ικανοποίησης.

Τότε ακούστηκε η φωνή της Αταλάντης.

- Ήρωες, σύντροφοι, έχουμε ένα σκοπό να επιτελέσουμε. Να πάμε στον Εύξεινο Πόντο, να βρούμε το "Χρυσόμαλλο Δέρας" και να το φέρουμε στην Ελλάδα. Πρέπει να φύγουμε τώρα!

Άκρα του τάφου σιγή έπεσε στην τεράστια αίθουσα. 

Μετά, τρανταχτά γέλια ξέσπασαν και συντάραξαν ολόκληρο το ανάκτορο, ακόμα και ολόκληρη την πόλη.

- Χρυσόμαλλο Δέρας?? Τι είναι αυτό?? Ας έρθει αυτό σε μας!!! Εμείς εδώ θα μείνουμε. Για πάντα!

- Για πάντα, αλάλαξαν όλοι με μια φωνή. Μα, θα άφηναν τα Ηλύσια (δηλ. τον Παράδεισο) για να ψάξουν για τα Τάρταρα (δηλ. την Κόλαση)????? Ήρωες ήταν, όχι ανόητοι.

Απόλυτα πληγωμένη και ταπεινωμένη η Αταλάντη έφυγε, με γρήγορα βήματα, σχεδόν κλαίγοντας, από το απαστράπτον παλάτι και άρχισε να περιφέρεται στις απόκρημνες ακτές του νησιού. 

Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που της συνέβαινε. 

Έφυγε από την πατρίδα της, την Αρκαδία, όπου δεκάδες νέοι την ζητούσαν για σύζυγό τους, ήρθε στην μακρινή Θεσσαλία για να συμμετάσχει σε έναν ένδοξο άθλο, μπήκε σε ένα πλοίο με πενήντα άνδρες, που στην διάρκεια της διαδρομής όλοι προσπαθούσαν με άστοχα κολακευτικά λόγια να αποσπάσουν έστω και ελάχιστα την προσοχή της, και τώρα...

Ποιό το αποτέλεσμα???? Ήρθε σε ένα νησί-Κόλαση, γεμάτο με χιλιάδες ξαναμμένες, μοναχικές γυναίκες, με αποτέλεσμα να μην γυρίζει να την κοιτάξει ούτε αρσενικός κώνωπας!!!!

Μα πόσο άτυχη ήταν????

Πόσο μεγαλύτερη δυστυχία μπορούσε να νοιώσει μια όμορφη νέα γυναίκα, όπως αυτή, από την ολική αντρική περιφρόνηση?

Της ερχόταν να αυτοκτονήσει πέφτοντας από τους απότομους κοφτερούς βράχους στην θάλασσα αλλά συγκρατήθηκε. Πόσο μπορούσε να κρατήσει αυτό? Κάποτε οι Αργοναύτες θα έσβηναν την ερωτική τους πείνα και θα τέλειωνε το μαρτύριό της.

Όμως οι ημέρες έγιναν εβδομάδες, οι εβδομάδες μήνες, οι μήνες εποχές και οι Αργοναύτες εκεί μόνιμα κολλημένοι στο νησί της Λήμνου και τις ηδονές του.

Πετρώδεις ακτές της Λήμνου

[Ορθολογιστικά μιλώντας, η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική. Η Λήμνος την εποχή της παντοδυναμίας (όπως και έκαναν άλλωστε και όλες οι άλλες νήσοι του Αιγαίου, Θάσος, Χίος, Σάμος, Ρόδος) ενδιαφέρθηκε για την απέναντι Θρακική παραλία και απέκτησε εκεί μια ζώνη αποικιών (την λεγόμενη Περαία).

Όμως, καθώς οι Θράκες ήταν αδύναμοι πολεμικά και η απέναντι ακτή πολύ πλούσια σε ξυλεία αλλά και σε μεταλλεύματα (το όρος Παγγαίο διέθετε ορυχεία ακόμη και την Μυκηναϊκή περίοδο), είναι προφανές ότι οι Λήμνιοι έπαθαν ότι οι Πάριοι-Θάσιοι τον 6ο π.Χ. και οι Αθηναίοι στην Δραβήσκο τον 4ο αιώνα π.Χ. Εισχώρησαν, βαθιά, στην ενδόχωρα και οι Θράκες τους έστησαν παγίδα. Επειδή στην μεταγενέστερη περίπτωση οι Θράκες επέτυχαν σε ένα στένωμα της χώρας να κατακόψουν μια πάνοπλη φάλαγγα 3.000 οπλιτών, κάτι αντίστοιχο φαίνεται ότι το ίδιο συνέβη στους Λήμνιους. 

Βέβαιοι για την στρατιωτική υπεροχή τους, απομακρύνθηκαν επίσης από την παραλία και παγιδεύτηκαν σε κάποια από τις πολλές φάραγγες της περιοχής και σφάχτηκαν από τους καραδοκούντες Θράκες.

Στην συνέχεια, οι Μινύες που έστελναν συνεχείς εμπορικές αποστολές στον Ελλήσποντο, επωφελήθηκαν από την κατάσταση, κατέλαβαν και αποίκησαν τις δύο-τρείς Λημνιακές πόλεις που υπήρχαν, μετατρέποντάς τες έτσι σε ομόαιμους εμπορικούς σταθμούς (όπως θα έκαναν, άλλωστε, στο μέλλον όλοι οι αποικιακοί λαοί).

Άρα στην πραγματικότητα, η Αργώ, δεν συνάντησε στην Λήμνο "ξαναμμένες γυναίκες" αλλά ,απλά, άποικους Μινύες, εφοδιάστηκε κανονικά και συνέχισε. Αλλά οι μεταγενέστεροι επικοί αοιδοί και μυθοπλάστες, που έψαχναν την ευκαιρία να βάλουν μια "πιπεράτη" πινελιά στην ιστορία, εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός και "εμπνεύστηκαν" αριστοτεχνικά τον μύθο της "σφαγής των Λημνίων από τις γυναίκες τους"].

Mea culpa. Ενδέχεται ο Ιαματικός να μην είναι η Κάκια.

Μετά από αλλεπάλληλες ενδείξεις, 

είχα υποστηρίξει στο παρελθόν, 

ότι ο Ιαματικός είναι η Κάκια.

Εντάξει, τώρα, υπάρχουν ενδείξεις για το αντίθετο.

Είχα πει ότι θα ανακαλέσω αν έχω αντίθετες ενδείξεις.

Δεν βλέπω σωστό, να κατηγορεί κανείς έναν άνθρωπο, για κάτι όταν δεν είναι βέβαιος.

Λοιπόν.

Δεν ξέρω αν ο Ιαματικός είναι ή δεν είναι η Κάκια.

Παλιά ήμουν σίγουρος ότι είναι. 

Τώρα είμαι σίγουρος ότι, απλά, "Δεν ξέρω αν είναι". Δεν ξέρω.

Κάτω από τον Γαλάζιο Ουρανό ...

Under the blue sky,

It's just you and I

and I wonder why

I can be with anyone as but you

Is it something in your eyes?

Or your inoccent lies

That makes me feel that I'm lost here

I'm wondering around, in total disguise

It was extra ordinary

and from one to many

I love you seni seni

sende sev beni, sev beni

Since you could make me smile

then you stop the world for a while

Sometimes, you make me cry

then you, give me wings and make me fly

and i'm with you

we both wanna trip

that'll never be true

whatever you do

tell me you feel 

the same way too...

SERHAT & VICTOR LAZLO

TOTAL DISGUISE

Η επιστήμη της Γενετικής είναι Ναζισμός!!!!!

Tο Διατμηματικό Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών  με τίτλο: 

«Ιατρική Χημεία: Σχεδιασμός και Ανάπτυξη Φαρμακευτικών Προϊόντων» 

των Τμημάτων Χημείας και Φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου Πατρών, 

διοργανώνει το 12ο Συνέδριο Ιατρικής Χημείας.

Το Συνέδριο, αφορά τους Μεταπτυχιακούς Φοιτητές και στοχεύει μεταξύ άλλων και στην Έρευνα για τον Καρκίνο.
Συνδιοργανώνεται από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος και τον Δήμο Πατρέων και τελεί υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας.

Στα πλαίσια του συνεδρίου προσκαλείται ως ομιλητής ο Καθηγητής James D. Watson (Nobel Ιατρικής και Φυσιολογίας).

Ο 83χρονος καθηγητής James D. Watson είναι αυτός που ανακάλυψε τη δομή του DNA (διπλή έλικα), πράγμα που θεωρείται η σημαντικότερη επιστημονική ανακάλυψη του 20ου αιώνα!
Τιμήθηκε με το Νόμπελ Ιατρικής - Φυσιολογίας το 1963.

Η ανακάλυψη της μοριακής δομής του DNA ήταν η αρχή της επανάστασης στη Γενετική και τη Μοριακή Βιολογία.

Στη συνέχεια συμμετείχε ενεργά και στο Human Genome Project, την πολυεθνική προσπάθεια για την πλήρη "αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου DNA".

Τίτλος της ομιλίας του είναι:
“Discovering the Double Helix of DNA” (H Ανακάλυψη της Διπλής Έλικας του DNA)

Η Ομιλία του πραγματοποιείται στις 14 Απριλίου 2011, ημέρα Πέμπτη και ώρα 12:00.

Ως εδώ όλα καλά. 

Μία συνηθισμένη επιστημονική διαδικασία.

Όμως εδώ είναι Ελλάδα...

Έτσι...

Ο κουκουλοφόρος ανέβηκε κρατώντας ένα κοντάρι!!! στο βήμα του συνεδρίου του Πανεπιστημίου της Πάτρας, όπου μιλούσε ο καθηγητής. Ο νεαρός μπήκε στον χώρο όπου είχε προγραμματιστεί η ομιλία του καθηγητή, συνοδεία μίας ομάδας αναρχικών.

Οι υπόλοιποι νεαροί έμειναν στην είσοδο του συνεδριακού χώρου και πέταξαν φυλλάδια με το γνωστό γράμμα «Α» κλεισμένο σε κύκλο, ενώ φώναζαν τα συνθήματα με κυρίαρχο το:

«η Γενετική, είναι συνώνυμη του Ναζισμού»!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ο κουκουλοφόρος πλησίασε τον καθηγητή και επιχείρησε να τον κτυπήσει με ένα αντικείμενο, δύο καθηγητές έτρεξαν να τον βοηθήσουν και δέχτηκαν χτυπήματα, ενώ το επεισόδιο έληξε μόνο όταν έσπευσαν και άλλοι πανεπιστημιακοί. Ενας καθηγητής ωστόσο, χτυπήθηκε στο κεφάλι και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Το σχετικό video που είναι πολύ ενδεικτικό του "Πανεπιστημιακού ασύλου"
βρίσκεται εδώ.

-------------------------

Αυτό είναι ένα απλό δείγμα της κατάστασης που επικρατεί στα Ελληνικά Πανεπιστήμια.

Καλούμε ξένους επιστήμονες να μιλήσουν.

Γιατί τους καλούμε? Αφού δεν θέλουμε να τους ακούσουμε. Προτιμούμε να τους δείρουμε.

Αργοναυτική Εκστρατεία (13ος αιώνας π.Χ) - Μέρος 8: Ο περίπλους της Χαλκιδικής.

Όταν η Αργώ βγήκε από τον Παγασητικό Κόλπο,

ακολούθησε, αρχικά, την συνήθη παράκτια πορεία.

Η πορεία κοντά σε γνώριμη ακτή 

έδινε στους ταξιδευτές της εποχής 

την ψευδαίσθηση της ασφάλειας.

Στην πραγματικότητα, αν ξεσπούσε σφοδρή τρικυμία, 

δύσκολα γλίτωναν τον όλεθρο.

Αργοναυτική Εκστρατεία (τμήμα Α).
Η πορεία μέχρι τα Στενά του Ελλήσποντου και του Βόσπορου.
Διακρίνεται ο διάπλους της Χαλκιδικής και η στάση στην Λήμνο.
Στο χάρτη έχει γίνει λάθος και οι Αφετές τοποθετήθηκαν στην θέση της Ηράκλειας.

Η Μαγνησιακή Χερσόνησος.
Στα νότια η Εύβοια, στα βόρεια η Χαλκιδική.
(Αεροφωτογραφία). 

Αμέσως μετά την έξοδο από τον Παγασητικό Κόλπο, οι ήρωες της Αργούς διέπλευσαν το ακρωτήριο Ποσείδιο της Φθίας και βγήκαν στον στενό πορθμό μεταξύ Μαγνησιακής Χερσονήσου και Αβίας [της χώρας των Αβάντων, δηλ. της μεταγενέστερης Εύβοιας].

Συνέχισαν πλέοντας ανατολικά μέχρι που έφθασαν στις Αφετές. Εκεί στάθμευσαν. Ο λιμένας των Αφετών ήταν ο κεντρικός λιμένας ανεφοδιασμού των πλοίων που κατευθύνονταν από την Θεσσαλία προς την Θράκη [η σημερινή Μακεδονία τότε περιελαμβανόταν στην Θράκη] και τα Στενά του Ελλήσποντου. Αφού έκαναν τις τελευταίες προμήθειες σε τροφές και πόσιμο ύδωρ, συνέχισαν το ταξίδι τους, με ανατολική κατεύθυνση, κατά μήκος της Μαγνησιακής ακτής. Στην συνέχεια, διέσχισαν τον πορθμό και περιέπλευσαν το ακρωτήριο της Σηπιάδας και βγήκαν στην ανοικτή θάλασσα του Αιγαίου. Εκεί άλλαξαν κατεύθυνση πλεύσης και, προχωρώντας βόρεια, άρχισαν το μακρύ ταξίδι κατά μήκος της Θεσσαλικής ακτής.

Μαγνησία. Το ακρωτήριο Σηπιάδα
(στο βάθος η νήσος Σκιάθος)

Για αρκετό διάστημα οι Αργοναύτες έπλεαν χαρούμενοι κοντά στην Θεσσαλική παραλία. Τα όρη του Πηλίου, της Όσσας και του Ολύμπου, πολύ οικεία για αυτούς, διακρινόταν καθαρά και τους έδειχναν την σωστή κατεύθυνση.

Οι εκβολές του Πηνειού Ποταμού (Τέμπη).
Στο βάθος διακρίνεται το όρος Όλυμπος.

Τέλος, περνώντας τις εκβολές του Πηνειού Ποταμού (Τέμπη) έφθασαν στην Ηράκλεια (σημερινός Πλαταμώνας της Πιερίας), κοντά στους πρόποδες του Ολύμπου, του όρους που οι Ολύμπιοι θεοί επέλεξαν να κτίσουν τα πολυτελή ανάκτορά τους.

Τα ανάκτορα των Ολυμπίων θεών
στην κορυφή του Ολύμπου

Εκεί, στην Ηράκλεια, συνήθως στάθμευαν για λίγο τα πλοία πριν περάσουν απέναντι, στην πρώτη από τις τρείς χερσονήσους της Χαλκιδικής [που τότε υπαγόταν στην Θράκη]. Εδώ τέλειωναν και τα γνωστά μέρη όπου οι περισσότεροι γνώριζαν. Λίγοι είχαν ταξιδεύσει μετά από την Ηράκλεια.

Η παραλία της Ηράκλειας Πιερίας
 (σημερινός Πλαταμώνας)

Αφού έκαναν την τελευταία τους προσευχή στους Ολύμπιους θεούς, που τους παρακολουθούσαν άγρυπνα από την κορυφή του Ολύμπου, άλλαξαν κατεύθυνση προς τα ανατολικά ώστε να παρακάμψουν τον Θερμαϊκό Κόλπο, και εγκαταλείποντας την ασφάλεια της Θεσσαλικής ακτής, ξανοίχτηκαν στο βαθυκύανο πέλαγος. Πίσω τους, έβλεπαν, σιγά-σιγά, τις παραλίες της Θεσσαλίας να εξαφανίζονται και ένιωσαν τον πρώτο φόβο καθώς τους τύλιγε πλέον το "Απέραντο Γαλάζιο".

Σάνη, στην Παλλήνη (Κασσάνδρεια) Χαλκιδικής
(Σύγχρονη άποψη)

Τελικά, έφθασαν απέναντι στην Σάνη, λιμένα της χερσονήσου Φλέγρας (ή Παλλήνης, σημερινής Κασσάνδρειας) όπου στάθμευσαν και πάλι έκαναν προμήθειες σε ύδωρ και τροφές.

Στον χάρτη διακρίνονται οι τρείς χερσόνησοι της Χαλκιδικής
Η Φλεγραία (Παλλήνη), η Σιθωνία και η Αθωνίδα (Ακτή ),
καθώς και τα τρία ακρωτήριά τους, το Καναστραίο, η Άμπελος και το Νυμφαίο.

Μετά την Σάνη άρχιζε το δυσκολότερο μέρος της ναυτικής τους πορείας, καθώς θα έκαναν αρκετό καιρό να προσεγγίσουν λιμένες ανεφοδιασμού ενώ επιπλέον και οι περισσότεροι αγνοούσαν την διαδρομή.

Άρχισαν να κωπηλατούν αδιάκοπα ενώ, ταυτόχρονα, έκαναν προσευχές στον θεό Ποσειδώνα να μην τους στείλει καμία από εκείνες τις αιφνίδιες θύελλες που κατακερμάτιζαν και βούλιαζαν τα πλοία της εποχής.

Σιθωνία, η μεσαία χερσόνησος της Χαλκιδικής.

- Πρώτα, πέρασαν νότια από την χερσόνησο της Φλεγραίας (Παλλήνης) και το ακρωτήριο Καναστραίο. - Μετά, πέρασαν νότια από την χερσόνησο της Σιθωνίας και το ακρωτήριο Άμπελος.
- Τέλος, έφθασαν στην περισσότερο επικίνδυνη θάλασσα του Αιγαίου, νότια από την Αθωνική χερσονήσο. Εκεί, γύρω από το ακρωτήριο Νυμφαίο, πολλά πλοία ναυαγούσαν εξ αιτίων των έντονων ρευμάτων και των τρομερών δινών.

Το γιγαντιαίο άγαλμα του "Αθώου Δία"
είχε τοποθετηθεί (στην Κλασσική Εποχή) στην κορυφή του όρους Άθω 
ώστε τα περιπλέοντα πλοία να μπορούν να προσανατολιστούν
και να μένουν μακριά από την επικίνδυνη ακτή.
Η σκιά του έφθανε μέχρι την Λήμνο.

Αμίλητοι, με τον τρόμο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους κωπηλατούσαν μανιασμένα προσπαθώντας να αποφύγουν τα άγρια κύματα που απειλούσαν να τους ρίξουν στους απότομους βράχους της απειλητικής ακτής. Εκεί, καθώς, το πλοίο κλυδωνιζόταν επικίνδυνα, πολλοί άρχισαν να μετανιώνουν που δήλωσαν συμμετοχή στην αποστολή.
Ναί, ήταν ήρωες, ήθελαν να πολεμήσουν, μέχρι θανάτου, με ανθρώπινους αντιπάλους αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα μπροστά στην μανία της Φύσης και ούτε ήθελαν να πνιγούν αβοήθητοι σε μια άγρια μακρινή θάλασσα.

Η τρομακτική θάλασσα γύρω από την Αθωνική χερσόνησο
όπου στόλοι ολόκληροι ναυάγησαν στην Αρχαιότητα.

Τελικά, διέπλευσαν και το επικίνδυνο αυτό μέρος και συνέχισαν να πλέουν ανατολικά, μακριά πλέον από τις ακτές. Βρίσκονταν, ήδη, στην Θρακική θάλασσα αλλά και πάλι δεν μπορούσαν να χαλαρώσουν καθώς τα διάφορα σκυλόψαρα, που συχνά εμφανίζονταν εκεί, τους προκαλούσαν σοκ και δέος.

Μετά από πορεία μερικών ημερών, είδαν επιτέλους να εμφανίζεται, αχνά, στον ορίζοντα η επόμενη ξηρά. Ήταν η νήσος Λήμνος, ο μεγάλος σταθμός ανεφοδιασμού και ανάπαυσης για τους ταξιδευτές προς τα Στενά του Ελλήσποντου. Λίγοι την είχαν ξανα-επισκεφθεί αλλά πολλοί είχαν ακούσει γι αυτήν. Εδώ, βασίλευε ο περίφημος Θόας, γνωστός για την φιλοξενία (με το αζημίωτο βέβαια) που παρείχε στους ταξιδευτές.

Άποψη της νήσου Λήμνου

Ιαχές χαράς και ανακούφισης συντάραξαν το πλήρωμα της Αργούς. Επιτέλους μετά από ατέλειωτη αγωνία και κούραση θα έβρισκαν ένα ήσυχο μέρος να ηρεμήσουν και να ξανα-ανακτήσουν τις δυνάμεις τους.

Όμως εκεί, τους περίμενε μια απρόσμενη, τεράστια, έκπληξη ...