Μέρος Δεύτερο
Ενώ τα μέλη του group διασκορπίστηκαν εδώ και εκεί, εγώ ξάπλωσα σε ένα μεγάλο κόκκινο βράχο. Με τη ευκαιρία τράβηξα και μία μεγαλόπρεπη φωτογραφία στον Αρειανό Ουρανό με το ταχυσκάφος να λάμπει σε τροχιά γύρω από τον Άρη όπως το αφήσαμε όταν κατεβήκαμε με τον θαλαμίσκο.Είχα ηρεμήσει και σκεφτόμουνα το πόσο χαλαρό θα ήταν αυτό το ταξίδι αφού οι ταξιδιώτες δεν κινδύνευαν ούτε να τους πατήσει αυτοκίνητο, ούτε να την ανάψει κανένας κουκουλοφόρος ούτε να τους ροπαλιάσει κανένας μπάτσος.
Ξαφνικά, μέσα στην ηρεμία μου, βλέπω έναν τύπο από το group να στήνει ένα αντίσκηνο και μερικές καρέκλες σκηνοθέτη. Στο τραπεζάκι άπλωσε μπύρες, ούζο, φραπέδες, μεζέδες, τζατζίκι, greek salads και άλλα σχετικά.- Ρε φίλε, τι κάνεις εκεί. Δεν θα πας για περιήγηση? τον ρώτησα.
- Να εδώ με κάτι φίλους θα τα τσούξουμε λίγο. Θέλεις κανα ποτήρι.
- Φίλε, δεν πίνω "εν ώρα υπηρεσίας" του απάντησα, ως τυπικότατος επαγγελματίας ξεναγός.
Αθάνατε Έλληνα, σκέφτηκα. Ξόδεψες μιά περιουσία για νάρθεις στον Άρη και κάθεσαι και πίνεις καφέδες? Μέχρι και στο Άρη, αραλίκι, μέχρι και στο Άρη, φραπεδιά! Φοβερός λαός. Καλοπερασάκιας μέχρι κόκκαλο. Και μετά σου λένε κρίση. Ποιά κρίση?
Είχα σχεδόν αποκοιμηθεί όταν άκουσα υστερικές κραυγές χαράς. Τινάχτηκα από την θέση μου και είδα την χοντρή του group να χοροπηδάει, πάνω σε μιά ζυγαριά, μέσα στον θαλαμίσκο.
- Θεέ μου! Έχασα 40 κιλά σ'αυτό το ταξίδι! Ήμουνα 60 και είμαι 20!
- Δεν έχασες κιλά, κυρία μου. Είναι η βαρύτητα. Η βαρύτητα του Άρη είναι περίπου τρείς φορές μικρότερη από εκείνη της Γης.
- Δεν μας παρατάς και συ και η βαρύτητα. Εγώ κοιτάω τι λέει η ζυγαριά και πως νοιώθω εγώ. Νοιώθω ελαφριά σαν πουλάκι!
- Τι πουλάκι, κυρία μου, που χλαπάκιασες όλα τα κρουασάν και τα γλυκά του ταχυσκάφους?
- Πω, πω, .. θα σκάσουν οι φίλες μου στην Ελλάδα από την ζήλεια τους.
- Ναι, θα σκάσουν απ' τα γέλια, συμπλήρωσα.
Τι να της πεις τώρα. Την άφησα στην χαρά της και ξαναξάπλωσα στον βράχο. Δεν πρόλαβα, όμως να τεντωθώ και μιά φωνή ήχησε στα αυτιά μου.
- Κύριε ξεναγέ, που έχει λουλούδια? Θέλω να μαζέψω μερικά για την ανηψιά μου.- Κυρία μου, ο Άρης δεν έχει ζωή. Στην Ελβετία βρίσκεστε?
- Ναι, αυτό το κατάλαβα, δεν υπάρχουν ζώα. Εγώ για λουλούδια ενδιαφέρομαι.
- Κυρία μου, δεν υπάρχουν άνθη εδώ. Στο σχολείο, στην βιολογία πόσο βαθμό παίρνατε?
- Και τι θα πάω στην ανηψιά μου?- Κυρία μου, δεν υπάρχουν άνθη εδώ. Στο σχολείο, στην βιολογία πόσο βαθμό παίρνατε?
- Τι να σας πω. Μόνο πέτρες έχει. Πάρτε της κάνα κοτρώνι!
- Θέλω να ψαρέψω μου λέει.
- Καλά, ρε φίλε, ήρθες στον Άρη για ψάρεμα? Γιατί δεν πήγαινες στην Κάλυμνο να πιάσεις και σφουγγάρια? Νερό δεν υπάρχει στον Άρη. Δεν τόπαμε?
- Για νερό είπαμε. Ποτάμι όμως?
Και επειδή η βλακεία είναι ανίκητη (κι αυτό τόπαμε) πήγα στο θαλαμίσκο πήρα την μισή προμήθεια νερού την έριξα σ'ένα χαντάκι και τον πήρα φωτογραφία, ψαρεύοντας, να την δείχνει στην γιαγιά του να τον θαυμάσει. Καλά που δεν μου ζήτησε και ψάρια!
Συνεχίζεται ...
