Ερωτικός Συντονισμός (Erotic Resonance)

Ξεφύλλιζες αδιάφορα τα blogs.
Περιδιάβαινες αδιάφορη τα forums.
Ψάχνοντας αυτό, το κάτι άλλο, στην θάλασσα της bloggόσφαιρας.
Ένα peak στην επίπεδη επιφάνειά της!
Ένα κλικ που θα ξέφευγε από τα συνήθη!

Και τότε είδες τις γραμμές μου.
Η περιέργεια τσίμπησε την ματιά σου.
Κάτι το ασύνηθες αιχμαλώτισε το βλέμμα σου.
Μια ώθηση αιφνιδιασμού κέντρισε την διάνοιά σου.
Η ματιά σου ρολάρισε στους στίχους ...

Δεν το κατάλαβες  αμέσως.
Δεν έλαβες τις δέουσες προφυλάξεις.
Δεν έβαλες λουκέτα και κλειδαριές ασφαλείας.
Κι άφησες ανασφάλιστη την πόρτα της ψυχής σου
Η ερωτική κλήση πέρασε την κόρη του ματιού σου.

Ο Εγκέφαλος δεν πρόλαβε να αντιδράσει.
Η ερωτική κλήση εισέδυσε στο οπτικό σου νεύρο.
Ο ερωτικός παλμός διαδόθηκε στους νευρώνες.
Το ερέθισμα  πλημμύρισε τις προσαγωγές ίνες
Σαν τυφώνας κατέκλυσε το οπίσθιο κέρας του Νωτιαίου Μυελού.

Ο Εγκέφαλός σου ενεργοποιήθηκε.
Δεν θα άφηνε τον ερωτικό εισβολέα να νικήσει.
Κύματα Λογικής εκτοξεύθηκαν σε όλες τις νευρικές ίνες.
Μια μάχη τιτάνια άρχισε.
Νους εναντίον Ψυχής, Ψυχή κόντρα στον Νου.

"Η παράδοση στον Έρωτα δεν σου αρμόζει!",
ούρλιαξε ο Εγκέφαλος μες το κορμί σου.
Μα το συναίσθημα ... ωκεάνειο κύμα.
Διατρυπά και συντρίβει τα οδοφράγματα της Λογικής.
Ο ερωτικός παλμός περνά στις νευρικές απολήξεις και φτάνει στα κύτταρα.

Πόλεμος μαίνεται μέσα σου.
Μάχες παντού. Σώμα με σώμα. Κύτταρο με κύτταρο.
Μην παραδίνεσαι!! προστάζει ο Εγκέφαλος,
"Εξόντωσε τον ερωτικό εισβολέα!!"
Όμως, ο ερωτικός ιός, ασυγκράτητος, εφορμά στο Κυκλοφορικό Σύστημα.

Η καρδιά κτυπά δυνατά.
Το αίμα σφυροκοπά άγρια τους δυό κόλπους και τις δύο κοιλίες της.
Οι σφυγμοί ανεβαίνουν δραματικά.
Η ντοπαμίνη εκκρίνεται αφειδώς και κατακλύζει τον εγκεφαλικό φλοιό.
Ο ερωτικός συντονισμός δονεί και συναρπάζει.

Δισεκατομμύρια κύτταρα ανοίγουν τις πύλες της κυτταρικής μεμβράνης τους.
Ο ερωτικός παλμός πλημμυρίζει το ενδοπλασματικό δίκτυο.
Οι μικροσωληνίσκοι πάλλονται ασυγκράτητα.
Τα μιτοχόνδρια τρελλαίνονται. Η τριφωσφορική αδενοσίνη παράγεται ακατάπαυστα.
Ο ερωτικός παλμός παρασύρει, στον τρελλό χορό του, μύες και ιστούς.

Κι όμως ο Νους αντιδρά.
Αδειάζει τον εγκέφαλο από την προλακτίνη.
Ε .. Ψυχή ξύπνα! φωνάζει δυνατά.
Είναι δυνατόν να ερωτευτείς έναν άυλο blogger????
Μπλόκα στήνονται παντού και ο ερωτικός συντονισμός καταρρέει.

Η Πραγματικότητα προβάλλει αργά.
Χύνεται μέσα στα κύτταρα. Ξεπλένει τα ερωτικά κελεύσματα.
Καταφθάνουν τα αντισώματα. Τα λευκοκύτταρα εξορμούν ανελέητα.
Ο ερωτικός ιός πνέει τα λοίσθια.
Η Λογική κυριαρχεί παντού. Η τάξη αποκαθίσταται.

Μόνη η Ψυχή αντιστέκεται.
Τα αντισώματα δεν την αγγίζουν.
Τα λεμφοκύτταρα, με τους μη λοβωτούς πυρήνες, δεν την επηρεάζουν.
Ο ερωτικός παλμός συνεχίζει να την δονεί.
Και ένα "γιατί όχι??" μένει να την πονά.

Τον ίδιο το Θεό να είχα απέναντί μου

Πάνω σου η Γη ξυπνάει

Ήλιος μπαίνει από παντού

κάθομαι και σε κοιτάζω

μη με φοβάσαι

Είσαι ακόμα από τον ύπνο

τ΄όνειρο έχει εξατμιστεί

Μάρτιο θυμίζεις πώς να σε προβλέψω

Ενα απ΄όλα τα βιβλία

που έχω μέσα μου βαθιά

του έρωτα φεγγάρια, μαύρα το φωτίζουν

Τίποτα δεν έχει μείνει

κι όμως όλα είναι εδώ

άφησέ με να αγγίξω τα μαλλιά σου

Τον ίδιο το Θεό να είχα απέναντί μου

σου λέω προτιμώ στην κόλαση μαζί σου

Άφωνη η ζωή ρωτάει

τόση ομορφιά από που

βρέχει ο ουρανός ρουμπίνια κι απαντάει

μόνο η αγάπη ξέρει τώρα έμαθα κι εγώ

πόσο ανάγκη έχω από την αγκαλιά σου

Τον ίδιο το Θεό να είχα απέναντί μου

σου λέω προτιμώ στην κόλαση μαζί σου

Τίποτα άλλο εκτός από εσένα στο φως

τίποτα άλλο που να με σκοτώνει γλυκά

Στίχοι: Γιώργος Παρώδης

Μουσική: Γιώργος Παπαποστόλου

Πρώτη εκτέλεση: Μπλε

Εκείνο το καλοκαίρι

Σαν με κοιτάς

ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου, φωτιά

καίγομαι μέσα στη δική σου τη ματιά

λιώνω σαν φλόγα την αυγή σαν με κοιτάς.

Σαν με κρατάς

είναι τα μπράτσα σου μια θάλασσα πλατιά

που μέσα χάνομαι και πνίγομαι βαθιά

μες στα μαβιά της τα νερά σαν με κρατάς.

Μη μου μιλάς

νιώσε στα στήθη μου τους κτύπους της καρδιάς

μες στην παλάμη μου το ρίγος της νυχτιάς

να μ' αγαπάς, να μ' αγαπάς, να μ' αγαπάς.

Και σ' αγαπώ

δεν έχω τίποτ' άλλο, τίποτα να πω

το καλοκαίρι αυτό θα σβήσω, θα χαθώ

άσε με απλά να σ' αγαπώ, να σ' αγαπώ.

Στίχοι: Αλέξης Αλεξόπουλος

Μουσική: Γιάννης Σπανός

Νυχτερινός Ουρανός του Αυγούστου

Αστρική ύλη

Το σημείο εκκίνησής μας

και το υλικό κατασκευής μας. 

Έτσι εξηγούνται το δέος και η νοσταλγία που 

νιώθουμε στη θέα του νυκτερινού 

ουρανού: ψάχνουμε ανάμεσα 

στ' άστρα τον δρόμο

του γυρισμού.

---

Μην αναζητάς την μορφή μου σε μορφές

Δεν είμαι εγώ αυτό.

Μην αναζητάς τη ζωή μου σε ζωές.

Δεν είμαι εγώ αυτό.

---

Είμαι όλα αυτά και τίποτα.

Μία ενδελέχεια στην ώρα της σιωπής.

Λίγο πριν το χάραμα ή στη δύση του Ηλίου.

Σκέψη στη σκέψη σου, συναίσθημα στα συναισθήματα σου.

Αυτό μπορώ να Είμαι.

---

Ο γλυκόπικρος απόηχος 

των πραγμάτων που χάθηκαν, 

είναι το δάκρυ που θαμπώνει 

τώρα το βλέμμα μας,

καθώς κοιτάμε πίσω εκείνα 

τα γλυκά απογεύματα,

τέλη καλοκαιριού...

I close my eyes, only for a moment, and the moment's gone
All my dreams, pass before my eyes, a curiosity

Dust in the wind, all they are is dust in the wind
Same old song, just a drop of water in an endless sea

All we do, crumbles to the ground, 
though we refuse to see

Dust in the wind, 
All we are is dust in the wind

Don't hang on, nothing lasts forever but the "Earth" and "Sky"
It slips away, all your money won't another minute buy

Dust in the wind, All we are is dust in the wind 

Άφησε την ψυχή σου, να αγγίξει την δική μου!

Εσύ, γλυκειά bloggερίνα, 

που μπήκες τυχαία (ή όχι) στο blog μου.

Μη φεύγεις απόψε... 

Κάθησε ... και κάνε μου παρέα.

Μην μιλάς, μόνον άκου....

Άκου τους ψίθυρους της ψυχής μου, που στροβιλίζεται μπρος σου. Που έρχεται πάνω από τους ώμους σου, παραμερίζει τα μαλλιά σου και σαν θαλασσινή αύρα, αφήνει ένα φιλί στο λαιμό σου.

Κάθησε, λοιπόν, δίπλα μου και άφησε και εσύ την δική σου ψυχή, ελεύθερη.
Άσε τις δυο ψυχές μας να φύγουν, έστω για λίγο, από τις ασφυκτικές φυλακές των σωμάτων, και να περιπλανηθούν στις εσχατιές του Σύμπαντος.

Μη με φοβάσαι. Δεν είμαι πλάνη. Δεν είμαι παραίσθηση. Τουλάχιστον για απόψε. Το αύριο μην το σκέπτεσαι. Ίσως να μην ξανάρθεις. Κι αν ξανάρθεις ίσως να μην με βρείς. Θα βρείς, απλά, έναν κοινότυπο blogger, σαν εκατομμύρια άλλους, να μιλά άσκοπα για αδιάφορα θέματα.

Απόψε, όμως είμαι εδώ, μόνον για σένα. Για καμία άλλη.
Γίνομαι θαλασσινός αέρας. Μπαίνω στο μυαλό σου. Το γεμίζω με αναμνήσεις του Παρελθόντος, του Μέλλοντος.
Ναι, ίσως ζήσαμε μαζί, κάποτε, σε μια άλλη ζωή. Ίσως ζήσουμε μαζί στο Μέλλον.

Αφέσου. Σκύψε στον ώμο μου και ξέχνα την ύπαρξή σου. Άσε με, μόνο για απόψε, να αγκαλιάσω σφικτά το κορμί σου και να σου εξαφανίσω κάθε πόνο, κάθε δάκρυ.
Να σε περιδινήσω στον Χώρο, με ένα τρόπο που μόνον εγώ ξέρω.
Να σε στροβιλίσω στον Χρόνο, όπως ποτέ δεν τόκανε ποτέ κανείς.
Αφέσου στον άπειρο Χωρόχρονο.

Άσε με, να σε ταξιδέψω σε μακρυνούς Γαλαξίες, σε απόμερα Αστρικά Συστήματα, που ανθρώπου μάτι, ποτέ, δεν είδε ακόμη.
Να σε ξεμοναχιάσω στις σκοτεινές δίνες του Σύμπαντος, όπου μόνον αγγίγματα ψυχής υπάρχουν και τα σώματα εξαϋλώνονται.

Αφέσου στον ώμο μου. Νοιώσε την σιγουριά της αγκαλιάς μου.
Απόψε, κανείς δεν θα σε πληγώσει, κανείς δεν σε πονέσει.
Θα είμαι συνέχεια δίπλα σου. Θα χαϊδεύω τα μαλλιά σου. Θα αναπνέω το άρωμά σου.

Ναι, για σένα τόγραψα αυτό.
Πίστεψέ με. Και μην ανοίξεις τα σχόλια. Γιατί εκεί παραμονεύουν αυτοί που θα μας περιγελάσουν.
Αυτοί που δεν θα μας καταλάβουν. Εκεί, θα δεις και αυτόν, που έχει το όνομά μου, να γελά ανόητα. Μη μας μπερδέψεις όμως, δεν είμαι εγώ αυτός. Και, ούτε ξέρω γιατί κατέχει το όνομά μου!

Και τώρα φύγε! Φύγε και μην ξανάρθεις! Ούτε να κλάψεις. Κράτα μόνο, βαθιά μέσα σου, ότι ζήσαμε αυτές τις λίγες στιγμές που ακούμπησαν οι δυο ψυχές μας, καθώς διάβαζες αυτό το κείμενο. Κράτα το ταξίδι στην άκρη του Σύμπαντος. Κράτα το φιλί μου στον λαιμό σου.

Γλυκειά bloggερίνα. Δεν είμαι πλάνη. Δεν είμαι παραίσθηση. Τουλάχιστον για απόψε.

Υ.Γ. Και θυμήσου την παράκλησή μου. Μην ανοίξεις τα σχόλια και σβήσεις, σαν άλλη Πανδώρα, ότι όμορφο ζήσαμε απόψε. Δεν υπάρχει τίποτε για σένα εκεί. Μα αν πάλι, είσαι τόσο περίεργη και μπείς στα σχόλια τότε μην πιστέψεις αυτά που θα δεις εκεί. Μην πιστέψεις τον άλλον! Αυτός είναι φθαρτός, εγώ είμαι αιώνιος! Αυτός είναι κυνικός, εγώ σ'αγαπώ. Μη με ξεχάσεις. Όταν ακούς την μουσική, "ψυχές και σώματα", να με θυμάσαι. Θα έρθω, κάποτε, να σε ξαναβρώ. Τηρώ τις υποσχέσεις.