Mea culpa. Ενδέχεται ο Ιαματικός να μην είναι η Κάκια.

Μετά από αλλεπάλληλες ενδείξεις, 

είχα υποστηρίξει στο παρελθόν, 

ότι ο Ιαματικός είναι η Κάκια.

Εντάξει, τώρα, υπάρχουν ενδείξεις για το αντίθετο.

Είχα πει ότι θα ανακαλέσω αν έχω αντίθετες ενδείξεις.

Δεν βλέπω σωστό, να κατηγορεί κανείς έναν άνθρωπο, για κάτι όταν δεν είναι βέβαιος.

Λοιπόν.

Δεν ξέρω αν ο Ιαματικός είναι ή δεν είναι η Κάκια.

Παλιά ήμουν σίγουρος ότι είναι. 

Τώρα είμαι σίγουρος ότι, απλά, "Δεν ξέρω αν είναι". Δεν ξέρω.

Γιατί μου αρέσει το μπλογκάρισμα (Why I like blogging) - 1-

Δεν το κρύβω ότι μου αρέσει το blogging.

Οι λόγοι είναι πολλοί.

1) Κατ' αρχήν ότι είμαι ανώνυμος αλλά όχι αταύτιστος.

Δηλαδή δεν έχω όνομα αλλά έχω "παρωνύμιο" (nickname). Θεωρώ πολύ σημαντικό αυτό το χαρακτηριστικό.

2) Λέω την γνώμη μου ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς.

π.χ. Σε μια εφημερίδα ή σε τηλεοπτικό κανάλι ο δημοσιογράφος δέχεται τόσο πολιτικές αλλά κυρίως οικονομικές πιέσεις. Αυτό που θα γράψει δεν έχει σημασία να ικανοποιεί αυτόν αλλά τους αναγνώστες. Εδώ γράφω ότι θέλω αδιαφορώντας για την "αναγνωστική πελατεία".

3) Δεν χρειάζεται να διαπληκτίζομαι με κάποιον. 

π.χ. φίλε, 

- δεν σου αρέσουν αυτά που λέω ή τα θέματα που βάζω? Δεν με επισκέπτεσαι. 

- δεν μου αρέσουν αυτά που λες? Πράττω ομοίως.

4) Δεν περιορίζομαι μόνον σε ενός είδους θεματολογία.

π.χ. Σήμερα μου έρχεται να γράψω για τον Κολοκοτρώνη? Το γράφω. 

Αύριο θέλω να γράψω για μαγειρική? Κανένα πρόβλημα.

5) Δεν αναλαμβάνω δεσμεύσεις.

π.χ. γράφω ένα διήγημα. Δεν σκάω πότε θα το τελειώσω. Θα το τελειώσω όποτε θέλω και όποτε έχω όρεξη. Για μια βδομάδα ή έναν μήνα δεν έχω όρεξη? Δεν γράφω, απλό.

7) Δεν χρειάζεται να ανακαλύπτω καθημερινά τον τροχό.

π.χ. θέλω μια αναφορά σε άρθρο εφημερίδας ή μία εικόνα? Μπαίνω στο Google το βρίσκω και το "κοπιάρω". Και έτσι προσηλώνομαι μόνον σε αυτό που γράφω και όχι στις περιφερειακές βασανιστικές τεχνικές λεπτομέρειες.

8) Περιτριγυρίζω (όταν έχω όρεξη) τα "γειτονικά" blogs, τα διαβάζω και όποτε θέλω αφήνω σχόλιο με την γνώμη μου. Δεν του αρέσει του άλλου το σχόλιο μου? No problem, απλά, δεν το δημοσιεύει.

9) Κάνω χιούμορ ελεύθερα, χωρίς συνέπειες στην κοινωνική μου ζωή. Όποιος το δέχεται γελάει, όποιος δεν το δέχεται "την κάνει".

10) Παίρνω το laptop και bloggάρω όπου και να βρεθώ, ακόμα και στην δουλειά μου, ακόμα και στις διακοπές.

11) Δεν έχω στα κείμενά μου διαφημίσεις. (Μόνον αν το θέλω).

12) Όποια στιγμή θελήσω (ή βαρεθώ) αποσύρομαι, χωρίς κανείς να μου ζητήσει εξηγήσεις, πως και γιατί.

Συνεχίζεται

Ποιό ήταν το καλύτερο σχόλιο που αφήσατε ποτέ σε blog???

Μα ... η φαεινή μου ήρθε ξαφνικά....

Γράφω σε blogs 9 μήνες.

Μόνο στο δικό μου blog έχω γράψει 

πάνω από τρεις χιλιάδες αντι-σχόλια!!!

Άρα, άλλα τόσα περίπου άφησα στα άλλα blogs?

Ποιό, όμως, ήταν το καλύτερο???

Ανάλογα προφανώς συμβαίνουν και σε σας!

Ποιό νομίζετε

 ότι είναι το καλύτερο σχόλιο 

που αφήσατε ποτέ σε blog????

Το blogging είναι ασθένεια μεταδοτική. Άπαξ και την κόλλησες ... τέλειωσε!!!

Για όσους δεν κατάλαβαν!!!

Το blogging:

- δεν είναι απασχόληση

- δεν είναι ενασχόληση

- δεν είναι hobby

- δεν είναι ψυχαγωγία

αλλά είναι:

- ασθένεια!!!!!

Δεν μπα να είσαι:

- ωραίος ή άσχημος

- πλούσιος ή φτωχός

- Έλληνας ή Κινέζος

- θρήσκος ή άθεος

- πολυάσχολος ή αργόσχολος

- επιστήμονας ή αμόρφωτος

- επιχειρηματίας ή εργάτης

Άμα το κολλήσεις, δεν υπάρχει ίαση:

- ούτε φάρμακα

- ούτε χάπια

- ούτε αναισθητικά

- ούτε ενέσεις

- ούτε εγχειρήσεις

"Πεθαίνεις μ'αυτό"!!!!

----

Και το σχετικό άσμα: "To λαπτολίνο"

Φέρτε μ' ένα laptolino

για να δείτε πως πονώ

κι ύστερα θα γίνω blogger

κι ύστερα πια θα χαθώ

Τι με νοιάζει κι αν χαθώ

αφού θα 'χω γίνει blogger

φέρτε μ' ένα laptolino

Το παιδί που μ΄ αγαπάει

όλο θέλει να ρωτά

τι σημαίνει facebook

Σκέφτομαι γιατί ρωτάει

και φοβάμαι πως ξεχνάει

συνεχώς τους κωδικούς.

Φέρτε μ' ένα laptolino

για να δείτε πως πονώ

κι ύστερα θα γίνω blogger

κι ύστερα πια θα χαθώ

Τι με νοιάζει κι αν χαθώ

αφού θα 'χω γίνει blogger

φέρτε μ' ένα laptolinο

Το παιδί που μ΄ αγαπάει

όλο θέλει να ρωτά

τι σημαίνει "ιντερνέτ"

Μα το δάκρυ μου κυλάει

την οθόνη σαν κοιτάει

όταν πια δεν έχει net ...

Όταν πεθάνω βάλτε με

σε μία γωνιά μονάχο

Και δίπλα το λαπτολίνο μου 

παρηγοριά μου να 'χω

Κανείς δε θέλω για να 'ρθεί 

το λάπτοπ να μ' ανάψει

ούτε κι αυτή που αγαπώ 

για μένανε να κλάψει!!!

Blogging and Swimming

Φίλοι μου

ένα μικρό διάλειμμα 

στην "Ιστορία των Θεών"

Σήμερα, η θάλασσα στις παραλίες της Ανατολικής Αττικής ήταν υπέροχη.

Όπως, το καλό κρασί πρέπει να έχει την κατάλληλη σύσταση, οξύτητα, ωρίμανση κ.α., έτσι και η θάλασσα πρέπει να βρίσκεται στην σωστή θερμοκρασία και να έχει ελαφρύ κυματισμό για να απολαύσει κανείς το κολύμπι.

Μια θάλασσα "λάδι" δεν λέει όπως θα γνωρίζετε οι περισσότεροι.

Ούτε η θάλασσα με το αφρισμένο κύμα προσφέρεται.

Αν είναι επίσης κρύα αναγκάζεσαι να βγεις γρήγορα.

Όταν βρίσκεται όμως στις ιδανικές συνθήκες, όπως σήμερα, μπαίνεις μέσα κολυμπάς μακριά από την ακτή και όταν επιστρέφεις "κοιτάς την πλαζ με φρίκη".

Λες, γιατί να επιστρέψω? γιατί να μην γίνω ψάρι να κολυμπώ μέσα της για πάντα?

----

Όμως υπάρχει ένας λόγος να βγείς.

Το blogging! Είναι κάτι αντίστοιχο.

Να bloggάρεις στην θάλασσα της bloggόσφαιρας.

Να σκαρώνεις αναρτήσεις χωρίς λόγο έτσι μόνον για την χαρά της ανάρτησης.

Και να αφήνεσαι στα bloggκύματα.

-----

Τι άλλο να ζητήσεις από την ζωή τον Αύγουστο??

Swimming and Blogging. Blogging and Swimming. Αυτά αρκούν!

Παίρνοντας το laptop στην παραλία.

Είναι καλοκαίρι.... Αύγουστος....

Πάω για μπάνιο ...

αλλά το laptop δεν το αποχωρίζομαι ...

.... το παίρνω μαζί μου

ακόμα και το δειλινό ...

... bloggάρω κοιτώντας την θάλασσα

Ξαπλώνω, μερικές φορές, στις αιώρες ...

και διαβάζω τα "πονηρά" σχόλια 

που μου στέλνουν οι bloggeρίνες

και γελάω με την καρδιά μου.

μετά γράφω bloggo-αναρτήσεις στην άμμο ...

... κοιτάζοντας το κύμα.

και άμα βλέπω 

καμιά όμορφη bloggerίνα ...

... της στέλνω e-mail

και αυτή σκάει στα γέλια

(είμαι χιουμορίστας βλέπεις)

αλλά δεν περιορίζομαι σε μία ...

μου αρέσει ...

... και αυτή κάτω από τα δέντρα

Αλλά, όμως, 

μην βγάλετε λάθος συμπέρασμα ...

... δεν θέλω γυναίκα της ξηράς (και της σειράς)

... οπότε, βουτάω στην θάλασσα

μαζί με το laptop, βεβαίως

και καταδύομαι...

(γιατί έχω το "my destiny")

φθάνω στο βυθό ...

και ζητώ να την βρώ ...

Ποιά?

μα ... την "γοργόνα με το laptop", φυσικά!

Ποιά άλλη???

Aυτή είναι το "my destiny!"

Blogging, μήπως χάνετε τον χρόνο σας?

Φίλοι μου, ισταναγνώστες και ισταναγνώστριες

Το blogging είναι, ίσως, το πλέον πρόσφατο -ing που μπήκε στην ζωή μας.

Παλαιότερα, υπήρχε το jogging, το zapping και για τις γυναίκες το shopping.

Αξίζει, όμως, να ασχολείται κάποιος με αυτό ή είναι χάσιμο χρόνου?

Η δική μου άποψη είναι ναι αλλά με μέτρο. Όχι αφοσίωση, όχι μονομέρεια.

Ακολουθεί λίγη ιστορία για το Ελληνικό blogging που η αναλυτικότερη παρουσίασή της βρίσκεται εδώ:

Το 2007 συντελέστηκε μια πραγματική κοσμογονία στην ελληνική μπλογκόσφαιρα. Tα επίσημα καταχωρημένα blogs στο SYNC, το βασικό δηλαδή ελληνικό aggregator, τριπλασιάστηκαν : από 8 χιλιάδες περίπου που αριθμούσαν στις αρχές του 2007 έφτασαν τις 25 χιλιάδες στα τέλη του ίδιου έτους.

Ωστόσο η «μεγάλη έκρηξη» της ελληνικής μπλογκόσφαιρας δεν αφορά αποκλειστικά, ούτε πρωτίστως στην ποσοτική αύξηση των ιστολογίων και των ιστολόγων .

Το 2007 τα ιστολόγια μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας. Έγιναν νεανική μόδα, πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες, άρθρα σε περιοδικά, αφιερώματα και θέματα σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές (ΣΚΑΙ YouTube Debate), αντικείμενα δικαστικών διενέξεων (δίκη του blogme), αλλά και αντικείμενα συνεδρίων (Save the Date) καθώς επίσης και βιβλίων (Ψιλικατζού).

Το 2007, τα blogs έγιναν πολιτική μόδα. Οι πολιτικοί ασχολήθηκαν εντατικά με το blogging. Αν δεν απέκτησαν άπαντες δικό τους ιστολόγιο , οι περισσότεροι εξ αυτών έγιναν τακτικοί αναγνώστες των ειδησεογραφικών, κοινωνικών και πολιτικών ιστολογίων ώστε να πιάνουν καθημερινά το «κλίμα» της κοινωνίας. Ορισμένοι εξ αυτών πρωτοτύπησαν : ο ΓΑΠ απέκτησε τον δικό του blogger σύμβουλο κι ο Ευάγγελος Βενιζέλος οργάνωσε την πρώτη συνάντηση πολιτικού με bloggers.

Το 2007, για πρώτη φορά στην πενταετή ιστορία του μέσου, τα blogs και οι bloggers κατάφεραν να επηρεάσουν τη δημόσια ατζέντα θέτοντας προς συζήτηση και προβληματισμό κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα: την προστασία του περιβάλλοντος μέσα από τη διαδικτυακή κινητοποίηση και την οργάνωση δύο μαζικών διαδηλώσεων στο Σύνταγμα , τη βελτίωση και τον εξανθρωπισμό του νοσοκομειακού συστήματος μέσα από το blog της Αμαλίας Καλβίνου , την ανάδειξη του κοινωνικού ζητήματος της γενιάς των 700 ευρώ μέσα από το blog της G700.

Το 2007 λοιπόν, τα ελληνικά ιστολόγια άνοιξαν ένα εναλλακτικό μονοπάτι έκφρασης και δραστηριοποίησης για την κοινωνία των πολιτών.

Αλλά μετά από μια τέτοια ξέφρενη πορεία το 2007 ακολούθησε μία σχετική κάμψη. 

Τι μπορεί να περιμένει κανείς για τα ελληνικά blogs στην δεκαετία 2010? 

.

Εσείς κάνετε blogging όταν έχετε αϋπνία?

Δεν έχει μελετηθεί, ακόμη, επιστημονικά η ευεργετική επίδραση του blogging στην αϋπνία.

Όμως η διαπίστωση ότι κάποιος άλλος, σε κάποια γωνιά του Κόσμου, βρίσκεται επίσης άυπνος την ίδια ώρα με σένα, πρόθυμος να σου πεί δυο κουβέντες, επιδρά σίγουρα πολύ καλύτερα στην ψυχολογία σου.

....
Υ.Γ. Προχώρησα σε νέα ανάρτηση, άρον-άρον, γιατί η προηγούμενη: "Ναι το παραδέχομαι είμαι κλέφτης" "κλάπηκε με επιτυχία" από το "blog Επίκαιρο" και βρίσκεται πλέον εδώ.!!!!
Και το παραδέχονται κι όλας: "Το κλέψαμε από τον IonnKorr" γράφουν! Αυτό κι αν είναι θράσος!!!
Ντροπή σας, ρε! Δεν φτάνει που κλέψατε τον "ιδρώτα του κλέφτη", αλλά το διατυμπανίζετε κιόλας!!!!!!!. Χα..χα..
....
Μα να μας κλέβουν όλους σ' αυτή την χώρα, τέλος πάντων, το αποδεχόμαστε.
Αλλά να κλέβουν και τους κλέφτες, που τόχουν δει γραμμένο!!!!!!!!
....
Να κάτι τέτοια με κρατούν άυπνο! Καιρός να οργανωθούμε και εμείς οι κλέφτες, να κάνουμε καμιά απεργία, να φτιάξουμε ασφαλιστικό ταμείο, μπας και πετύχουμε να πάρουμε κάνα επίδομα ή έστω καμιά σύνταξη!
.

Τι είναι τα blogs? Ανιχνευτές Ψυχής ή Διακομιστές Ψευδαίσθησης

Φίλε και φίλη μου, ισταναγνώστες ( web-readers)

Για όσους βρίσκονται έξω από την blogόσφαιρα νομίζω ότι η απάντηση είναι κατηγορηματική. Τα blogs διαχέουν ψευδαισθήσεις. Το ίδιο πίστευα και εγώ μέχρι να μπω σ'αυτόν τον κόσμο.

Όταν μπεις μέσα και αρχίζεις να τα ψάχνεις λίγο τα πράγματα αρχίζεις και βλέπεις και την άλλη πλευρά.

Στον πραγματικό κόσμο, στην βιόσφαιρα πως γίνεται η προσέγγιση των ανθρώπων? Υποτίθεται ότι είναι άμεση. Βλέπεις το πρόσωπό του, τις γκριμάτσες του, το σώμα του, την αληθινή του ταυτότητα.

Όμως μόνον αυτά αποτελούν έναν άνθρωπο? Όχι, βέβαια, υπάρχει και πνεύμα και ψυχή. Αυτά τα γνωρίζεις μόνον στις πολύ στενές σχέσεις και μερικές φορές, ακόμα και τότε, εν μέρει.

Τώρα τι γίνεται στην blogόσφαιρα. Ανάμεσα σε εκατοντάδες bloggers (και σύντομα και σε χιλιάδες) αρχίζεις και έλκεις και ελκύεσαι αυτούς που "σου πάνε".
Στην συνέχεια βλέποντας τα δικά τους blogs, τα σχόλια που κάνουν, τις αντιδράσεις τους στα σχόλια των άλλων αρχίζεις λίγο-λίγο "να αγγίζεις την ψυχή τους".

Όσο και να προσπαθεί να κρυφτεί κανείς, όσο και να προσποιείται, σιγά-σιγά ξεδιπλώνει αυτό που ονομάζουμε "χαρακτήρα" του.

Και τελικά οδηγείσαι στο μεγάλο ερώτημα.

Πιο είναι πιο αληθινό? Το προφίλ ενός ανθρώπου στον πραγματικό κόσμο ή το "άγγιγμα ψυχής" της blogόσφαιρας?

Ο blogόκοσμος βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα. Γρήγορα, καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται και η πρόσβαση στο internet διευρύνεται, ο κόσμος αυτός θα μεγαλώνει και, κάποτε, θα έρθει η στιγμή που θα καλύψει όλο τον ανθρώπινο πληθυσμό.

Όπως πάνε τα πράγματα, κάποτε, ίσως οδηγηθούμε σε ένα "matrix" (τίτλος κινηματογραφικής ταινίας).

Φαντάζομαι ότι σε ένα, όχι και τόσο μακρυνό, μέλλον όλες οι γνωριμίες μεταξύ των ανθρώπων θα περνάνε από τα blogs. Τότε, που τα blogs θα έχουν αποθηκεύσει το σύνολο της συναισθηματικής "ιστορίας" του κάθε ανθρώπου, θα θεωρείται πολύ φυσικό το γεγονός ότι πριν την σύναψη μιας οποιαδήποτε σχέσης με ένα άλλο άτομο (συναισθηματική, φιλική, επαγγελματική κ.α) πρέπει να προηγείται η επίσκεψη στο blog του, προκειμένου να γνωρίσει κανείς τον "ενδότερο εαυτό" του επίδοξου "συσχετιζόμενου".

Και για να πάω το θέμα μακρύτερα, ίσως κάποτε, ακόμα και τα ονοματεπώνυμα του Πραγματικού Κόσμου αντικατασταθούν από τα ψευδωνύμια των blogs. Γιατί τι νόημα θα έχει πλέον να ονομάζεσαι με ένα "δοτό όνομα" και όχι με αυτό που εσύ πιστεύεις ότι σε αντιπροσωπεύει κατά εποχή
π.χ. κάθε παρωνύμιο που θα επιλέγεις, στο παρόν, θα μπορούσε να αποτελεί το "κύριο όνομα" και όλα τα προηγούμενα που έχεις λάβει, κατά εποχές, να προστίθενται ως "δευτερεύοντα".

Τελικά, ίσως, σε κάποια μακρυνή εποχή, τα blogs να αποτελέσουν τον "Πραγματικό Κόσμο" ενώ τα βιολογικά σώματα, συνδεδεμένα με "ιατρικές συσκευές υποστήριξης" θα διατηρούνται σε "ντουλάπες", φροντιζόμενα από robots.


Υ.Γ. Δεν μπορούν όλοι να διαβάσουν κάτω από τις λέξεις. 

Από τις πάμπολλες ιδιοσυναρτήσεις στις οποίες αναλύεται η κυματοσυνάρτηση της blogόσφαιρας μόνον μία, εκείνη με την συγκεκριμένη και προδιαγεγραμμένη ιδιοτιμή, θα οδηγήσει στο graal της βιόσφαιρας (i.e. την ανακυττάρωση). Οι άλλες  θα παραμείνουν "εικονικές" και θα απορριφθούν.

Η απόλυτη τρυφερότητα των bloggers

Φίλε και φίλη μου, ισταναγνώστες ( web-readers)

Στις οι γιορτές συμμετείχαμε όλοι σε ένα καταιγισμό ευχών και ατελείωτων εκδηλώσεων αγάπης, συμπόνοιας, ευγένειας, τρυφερότητας και άλλων συναφών συναισθημάτων.

Αναλογίζομαι όμως το εξής:
Υποθέστε, για λίγο, ότι δεν είστε γήινος αλλά έχετε έρθει ξαφνικά από μιά άλλη διάσταση.


Πρώτα επισκέπτεστε την blogόσφαιρα (καθότι άμεσα προσβάσιμη μέσω των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων)

Τι βλέπετε στα blogs?

Την τρυφερότητα σε όλο της το μεγαλείο. Όλοι ξεχειλίζουν από ανείπωτη καλωσύνη.

Τα blogs ωρισμένων γυναικών είναι τόσο παραμυθένια που και ο κατασκευαστής του Παράδεισου θα ζήλευε το ντεκόρ τους ενώ τα διαδικτυακά ονόματά τους προδιαθέτουν τέτοια αγνότητα που θα παρέσυραν και  έναν μαφιόζο εκτελεστή (π.χ. "φεγγαρόλουστη" ένα όνομα που εντυπωσίασε απόλυτα).

Είναι τόσος ο αποπνεόμενος συναισθηματισμός που μπορείς να δακρύσεις από συγκίνηση!



Στην συνέχεια εισέρχεστε στην βιόσφαιρα, δηλ. στον πραγματικό Έμβιο Κόσμο.

Τι βλέπετε?

Σκηνές αγένειας, σκληρότητας, βαρβαρότητας διάχυτες παντού.

Αυτό δεν είναι Παράνοια?

Πως μπορούν αυτοί οι τόσο διαφορετικοί Κόσμοι, όχι απλώς να συνυπάρχουν, αλλά να ταυτίζονται?

Π.χ. όταν επισκέπτεστε ένα blog ενός άγνωστου (ή μιάς άγνωστης) blogger και διαβάζετε τις ατελείωτες ευχές που ανταλλάσει με τους σχολιαστές του και τον τρυφερό τρόπο της έκφρασής του,

δεν αναρωτιέστε ότι αυτός μπορεί, πραγματικά, να είναι:

- ο σκληρός επιχειρηματίας που αρνείται ένα ευρώ αύξησης στους υπαλλήλους του.
- η παγερή δημόσια υπάλληλος που σας αντιμετωπίζει με αδιαφορία περιμένοντας να αδειάσετε το γκισέ για να περάσει ο επόμενος.
- η κακή φιλόλογος καθηγήτρια που σας κόβει στα Νέα Ελληνικά ενώ ξέρει ότι είσαστε άσος στα Μαθηματικά.
- ο στυγνός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο που απέρριψε την μεταπτυχιακή εργασία σας επειδή εσείς δεν συμπεριελάβατε δικές του εργασίες, στην βιβλιογραφία σας.
- ο αδιάφορος περιπτεράς που σας δίνει, αμίλητος, τα τσιγάρα σας.
- ο βαμμένος γάβρος που μπορεί να σας δαγκώσει αν μάθει ότι είστε βάζελος.
- η βλοσυρή αρχισυντάκτρια που σας βγάζει το λάδι για να δεχτεί το άρθρο σας.
- ο άτεγκος σκηνοθέτης που σας διώχνει επειδή αργήσατε, για μισή ώρα, στο γύρισμα.
- ο φιλοχρήματος εκδότης που δεν δημοσιεύει το λογοτέχνημά σας επειδή δεν το βλέπει "να πουλάει" .
- η ασυγκίνητη γκαλερίστα (ή η επιμελήτρια εκθέσεων) που εξοβελίζει την ύστατη στιγμή, τα εικαστικά σας από την έκθεση επειδή εμφανίστηκε μία γνωστή της.
- ο αδίστακτος κουκουλοφόρος που σπάει "στην ψύχρα" το πανάκριβο μαγαζί σας.
- ο σαστισμένος μπάτσος που συλλαμβάνει εσάς επειδή έτυχε να περνάτε από μια περιοχή βανδαλισμών και αφήνει τους βανδαλιστές να διαφεύγουν.

- ή τέλος, η χλιδάτη (παντρεμένη?) κυρία που, μετά από "τρία" ποτήρια campari, στο χθενινό event (τύπου open) σας είπε κοφτά:

Το μόνο που θέλω απο σένα, αυτό το βράδυ, είναι το σεξ,

αύριο το πρωί "ούτε με ξέρεις ούτε με είδες".

Πηγή: Χειρωνακτικό

Μπλογκογράφε ξύπνα. Οι bloggers σου πίνουν το αίμα!

Από μικρός ήθελες να γράφεις. Να γράφεις την αλήθεια. Αυτήν την αλήθεια που έβλεπες γύρω σου αλλά οι "άλλοι" την έκρυβαν μεθοδικά.

Αν είσαι αρκετά νέος, θα πρόλαβες και τις "σχολικές εφημερίδες".

Περιχαρής και "αθώος" θέλησες και εσύ να γράψεις ένα άρθρο στα "Νέα του x-Γυμνασίου".

Ήθελες να γράψεις πολλά, για τα θέματα που σε απασχολούσαν εσένα και τους συμμαθητές σου ... Για τους καθηγητές σου, τον Γυμνασιάρχη, το σύστημα διδασκαλίας.

Η φιλόλογος-επιτηρήτρια της έκδοσης, όμως, γρήγορα σου "έκοψε την φόρα".

- Για συναδέλφους καθηγητές δεν γράφουμε. Ούτε για τον Γυμνασιάρχη. Δεν επιτρέπεται. Γιατί δεν γράφεις για τόσα ωραία άλλα θέματα. Π.χ. ένα εγκώμιο για τον τραγουδιστή που αρέσει, ένα αφιέρωμα για έναν μεγάλο ζωγράφο, για την οικολογία, για ήπιες μορφές ενέργειας? Τόσα πράγματα υπάρχουν ...

Έτσι έγραψες αφιερώματα, εγκώμια, ανέκδοτα, σταυρόλεξα και άλλα τέτοια "ήπια θέματα". Αυτά που κανέναν δεν "πονούσαν", κανέναν δεν ενδιέφεραν ...

Μεγάλωσες και η "δίψα" για "γράψιμο" και την "αλήθεια" παρέμεινε άσβεστη.

Έτσι, ακολούθησες το ένστικτό σου και οδηγήθηκες σε σχολή "Μαζικών Μέσων Επικοινωνίας".

Όταν πήρες το πτυχίο σου ήσουνα πιά "δημοσιογράφος". Επιτέλους οι δρόμοι άνοιξαν, θα έγραφες αυτό που πιστεύεις ελεύθερα. Εφημερίδες, Περιοδικά, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση, όλα τα "μέσα" απλωμένα στα πόδια σου, έτοιμα να διαλαλήσουν την "αλήθεια" σου στα πέρατα της Οικουμένης.

Περιχαρής, βρήκες και συ δουλειά σε ένα "έντυπο".

Στην αρχή σου ανέθεσαν "δουλειές του ποδαριού" αλλά τελικά τα κατάφερες και απέκτησες την "στήλη" σου.

Αρχικά, ήσουνα διστακτικός. Είχες ακούσει, παλιά, για "γραμμές" και είχες ψυλλιαστεί. Φοβόσουνα ότι όλοι αυτοί οι κύριοι, με τους πομπώδεις τίτλους, όπως :
*"εκδότης",
*"διευθυντής έκδοσης",
*"υπεύθυνος έκδοσης",
*"διευθυντής σύνταξης",
*"υπεύθυνος σύνταξης",
*κ.α.
που αντικατέστησαν την καθηγήτρια-επιτηρήτρια της μαθητικής εφημερίδας, θα σου έβαζαν "ασφυκτικά κομματικά πλαίσια γραφής".

Όμως, αυτά είχαν περάσει. Η κομματική "γραμμή" δεν ήταν πια τόσο άτεγκτη. Σχεδόν δεν υπήρχε.

"Αθώος" προσήλθες στο πρώτο meeting.  Οι κύριοι με τους πομπώδεις τίτλους, άρχισαν να μιλούν. Και τότε διαπίστωσες ότι την "κομματική ιδεολογία" την είχαν χεσμένη. Όπως χεσμένη είχαν και κάθε ιδεολογία. Και ακόμη περισσότερο χεσμένη είχαν και την δική σου αλήθεια. Εκεί διαπίστωσες ότι οι αρχές της Φυσικής όπως τις έμαθες στο Λύκειο ( "Αρχή της διατήρησης της Ενέργειας και της Ορμής" και άλλα τέτοια ανούσια) είχαν καταρρεύσει. Τώρα η αρχή ήταν μόνον μία! Η Παγκόσμια Αρχή της αύξησης της Αναγνωσιμότητας. Η αναγνωσιμότητα έφερνε την διαφήμιση και αυτή το κέρδος. Όλα τα υπόλοιπα ήταν αμελητέα.

Το meeting τέλειωσε. Σε οδήγησαν στο γραφείο σου. Πάνω στο δημοσιογραφικό "desk", έστεκε επιβλητικό, ένα υπερσύγχρονο computer, τελευταίας τεχνολογίας.

- Ταπεινέ "συντάκτα" άκουσε καλά. Βλέπεις αυτό το computer. Πάτα τα κουμπιά να βγαίνουνε λεφτά. Δεν έχει σημασία αν γράφεις ψέμματα ή αληθινά. Δεξιά ή αριστερά. Πράσινα ή Ολυμπιακά. Σημασία έχει να φέρνεις αναγνώστες-πελάτες. Και προσοχή στην αλήθεια. Με ρέγουλα. Η αλήθεια φέρνει μηνύσεις. Και οι μηνύσεις απόλυση.

Τι να κάνεις? Να μείνεις άνεργος. Πήγες στο καλάθι των απορριμάτων και άδειασες τις τσέπες από όση αλήθεια κουβάλαγες. Περιττό βάρος.

Έπεσες με τα μούτρα στην δουλειά. Και τότε διαπίστωσες ότι το "ρόδινο χρώμα" δεν υπάρχει στους δημοσιογραφικούς χώρους.

Οι στριγγλιές φωνές της αρχισυντάκτριας ήταν οι πρώτες που σε προδιάθεσαν για ότι θα επακολουθούσε. Το άγχος της για την "κυκλοφορία" του εντύπου το διοχέτευε καθημερινά, σαν πίδακα, μέσα στα αυτιά σου.

- Τι άρθρο είναι αυτό. Για πέταμα. Θέλεις να κλείσουμε? Γράψε κάτι να διαβάζεται! Να πουλάει! Να χαϊδεύει τ'αυτιά του απλού αναγνώστη μας. Και όχι, προς θεού, να μην θίγει τους χορηγούς!

Τι να κάνεις, τόγραφες και το ξανάγραφες μέχρι να της αρέσει. Απο την πολλή διόρθωση, στο τέλος, δεν ήσουνα σίγουρος αν το άρθρο ήταν δικό σου ή κάποιου άλλου.

Επιτέλους, έφευγες από το γραφείο της, εντελώς αγανακτισμένος, για να σε φωνάξει και πάλι σε μερικά λεπτά. Απηυδισμένος, σκέφτεσαι ότι θα δεχόσουν τα πάντα, αρκεί να ξεμπέρδευες. Σε λίγο πάλι υστερικές κραυγές.

- Τι τίτλος είν' αυτός? Αυτόν θα βάλεις!

Κοίταγες απορημένος.

- Μα, αυτός είναι αντίθετος με το κείμενο.

"Ότι σου είπα" ήταν η κοφτή απάντηση.

Νόμιζες ότι ξεμπέρδεψες αλλά στον διάδρομο συνάντησες τον "art-director".

- Κώστα, κάνε ρε, λίγο μικρότερο το άρθρο. Πρέπει να χωθεί μιά εικόνα αποκάτω.

Πας στο γραφείο σου το πετσοκόβεις και πας να το δώσεις μπουχτισμένος. Όμως τα βάσανά σου δεν τέλειωσαν. Στην γωνία του διάδρομου συναντάς τον "creative director".

- Κώστα, το άρθρο θα στενέψει. Το "σκίτσο", μου βγήκε μεγαλύτερο.

Έχεις κουραστεί, δεν σε νοιάζει τίποτα, αρκεί να ξεμπερδεύεις. Όμως, από κάπου μακριά, ακούς να έρχεται η γνώριμη στριγγλή φωνή της αρχισυντάκτριας.

- Κώστα, το άρθρο σου κόβεται. Ο διευθυντής θα βάλει εκείνο για το πετρέλαιο.

Τα χρόνια περνούν ... και το internet καταφθάνει και στην Ελλάδα.

Τότε ανακαλύπτεις τα "blogs". Ω τι μαγικός κόσμος!
Όλη η παιδική σου αθωότητα επανήλθε μονομιάς! Επιτέλους, να κάνεις αυτό που ονειρευόσουνα από παιδί!

Επιτέλους, θα γράψεις ένα "κείμενο" χωρίς εκδότες, αρχισυντάκτες , αρτ-νταϊρέκτορες και άλλους τέτοιους τυράννους!

Γίνεσαι ένας ευτυχής και αθώος "μπλογκογράφος" - σχολιαστής.

Αποφεύγεις, βέβαια, τα "δημοσιογραφικά" blogs των μεγάλων "επώνυμων" δημοσιογράφων. Δεν ξεγελιέσαι πια. Προτιμάς τους "ερασιτέχνες".

Ο ερασιτέχνης blogger σε περιμένει. Ανοίγει τις αγκάλες του. Δεν τον βλέπεις. Όμως, μπορείς να τον ζωγραφίσεις. Είναι "καλωσυνάτος", γεμάτος "αγνότητα" και "εντιμότητα". Η λέξη "κέρδος" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του.

Όλα είναι μαγικά. Γράφεις ότι θέλεις, χωρίς να σε ενοχλεί κανένας.

Και τότε, μες την καλή χαρά, διαπιστώνεις μιά άλλη "λούμπα".

Κανείς δεν νοιάζεται πια για το "τι" γράφεις, αλλά πολλοί νοιάζονται για το "που" το γράφεις.

Αυτός, ο φαινομενικά "οικονομικά αποστασιοποιημένος", κόσμος της "μπλοκόσφαιρας", δεν διαφέρει και πολύ από αυτόν της "βιόσφαιρας", και δεν είναι, τελικά, τόσο άσχετος με το χρήμα.

Κάθε φορά, που συ γράφεις και σχολιάζεις οτιδήποτε σε ένα blog, αυξάνεις την "δημοφιλία" του.

Ακόμη, και να επισκεφτείς, ανυποψίαστος, το "profile" του blogger (μία τόσο αθώα διαδικασία) του προσθέτεις "πόντους" επισκεψιμότητας.

Και λοιπόν, "χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι", θα πεις.

Αμ δε! Κακόμοιρε "μπλογκογράφε" - σχολιαστά. Αν σπούδαζες "οικονομικά" θα μάθαινες ότι το "κέρδος" βρίσκεται στην απίθανη έννοια που λέγεται "προσδοκία".

Αυτό το βλέπεις στο χρηματιστήριο. Συνήθως, δεν ανεβαίνει η μετοχή της κερδοφόρου εταιρείας αλλά αυτής που αναμένεται (ή αλλιώς "προδοκάται") ότι θα παρουσιάσει κέρδη.

Η παραδοσιακή έντυπη δημοσιογραφία πεθαίνει. Όλοι οι σαλονάτοι και μη δημοσιογράφοι αυτό συζητούν. Οι παραδοσιακοί εκδότες τρέμουν! Οι διαφημίσεις φεύγουν από τα έντυπα. Κατευθύνονται στο διαδίκτυο. Άρα, αναμένονται λεφτά στα blogs. Τρελά λεφτά. Αργά ή γρήγορα οι "διαφημίσεις θα καταφθάσουν" και θα πνίξουν στο χρήμα τα "επισκεψιμοφόρα" ιστολόγια. Όλοι το αναμένουν. Απλά, δεν ξέρουν πόσο θα αργήσει αυτό. Αλλά θάρθει.

Τρέχουν, λοιπόν, αφηνιασμένοι οι μικρο-bloggers στο νέο "Ελντοράντο". Όλοι ονειρεύονται να γίνουν μεγαλο-bloggers. Περνάνε "τρέχοντας" από τα ιστολόγια των "φίλων" τους, γράφοντας δυο κουβέντες, αναμένοντας ότι αύριο εκείνοι θα έρθουν στα δικά τους να αυξήσουν και την δικιά τους επισκεψιμότητα.

Λίγοι πια νοιάζονται τι γράφουν. Η "αλήθεια" έχει πλέον καταντήσει "νεκρή έννοια", χαμένη σε τόννους πληροφορίας. Οι περισσότεροι, παρασυρμένοι από την απίστευτη βιασύνη, γράφουν μια μονοσύλλαβη λέξη.

- "Ωχ" γράφει ο ένας. "Βωχ" απαντάει ο άλλος. Τι σημασία έχει, πλέον, η ουσία. Οι "πόντοι" να πέφτουν.

Μα τι συμβαίνει αναρωτιέσαι? Και παίρνεις μόνος σου την απάντηση.

Η παγκόσμια "Αρχή της αύξησης της Αναγνωσιμότητας" δεν ισχύει πλέον. Κατέρρευσε. Την θέση της πήρε η νέα "Αρχή της αύξησης της Επισκεψιμότητας". Η επισκεψιμότητα θα έφερνε την διαφήμιση και αυτή το χρήμα. Όλα θυμίζουν την παλιά ατάκα απορρυπαντικών. "Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε". Άλλαξαν μερικές λέξεις: "Επισκεφθείτε, καταγραφείτε, τελειώσατε".

Και έτσι εσύ, άμοιρε "μπλοκογράφε" - σχολιαστή, γράφε όση "αλήθεια" θέλεις. Δεν είσαι πλέον τίποτα άλλο, παρά ο απλός "πελάτης" του μεγαλο-μπλόκερ, του "άρχοντα της προσδόκιμης διαδικτυακής κερδοφορίας". Ένα απλό νούμερο στο ιστολόγιό του μπλογκάρχη. Ένα "νούμερο" στην εκτίμησή του.

Κάποτε άκουγες το σύνθημα:

   "Εργάτη ξύπνα, οι βιομήχανοι σου πίνουν το αίμα."

Τώρα η τεχνολογία προχώρησε, τα πράγματα άλλαξαν. Αναπροσαρμόστηκαν και οι "ορολογίες".

   "Μπλογκογράφε ξύπνα, οι bloggers σου πίνουν το αίμα"!

Τότε νοιώθεις ένα τσίμπημα στο μπράτσο. Γυρίζεις και βλέπεις τον σωλήνα της αφαίμαξης. Βλέπεις το αίμα σου να ρέει.

Καρφώνεσαι στο χρώμα του.
- Δεν είναι ροζ παιδικό.
- Ούτε κόκκινο εργατικό.
- Ούτε μπλέ-μελανί δημοσιογραφικό.
- Πλέον, είναι άχρωμο διαδικτυακό!

Όμως, ποτέ το χρώμα του αίματος δεν έκανε την διαφορά! Το ζήτημα ήταν, πάντα, η αιμορραγία!

.-