Επειδή από τα διαγράμματα και τις καμπύλες
δεν γίνονται αντιληπτά από όλους
ας δούμε μία παρομοίωση
αντίστοιχη με τους νόμους Rayleigh και Planck.
Οι δύο καμπύλες αντιστοιχούν με τις πορείες
των αυτοκινήτων δύο οδηγών Rayleigh και Planck
και πατάνε, απλά και σταθερά, γκάζι
τετραπλασιάζοντας κάθε τόσο την ταχύτητα.
1) Στην διάρκεια του χαράματος (~ υπέρυθρη ακτινοβολία)
οι δύο οδηγοί συμβαδίζουν παράλληλα
όμως
2) το πρωί (~ ορατή ακτινοβολία)
αρχίζουν να διαφοροποιούνται και
3) το μεσημέρι (~ υπεριώδης ακτινοβολία)
η μοίρα τους αλλάζει δραματικά
Έτσι
- ο μεν οδηγός Rayleigh
συνεχίζει και το πρωί να τετραπλασιάζει ταχύτητα
με αποτέλεσμα
το μεσημέρι να εκτροχιαστεί και να σκοτωθεί.
- ο μεν οδηγός Planck
σταθεροποιεί το πρωί την ταχύτητά του
με αποτέλεσμα
το μεσημέρι να σταματήσει και να σωθεί.
----
Όμως αν και
ο Planck ανακάλυψε την εξίσωση της καμπύλης
που ακολουθεί η Ηλιακή ακτινοβολία
το τεράστιο ερώτημα παρέμενε:
Δηλαδή,
πως γίνεται ενώ το μεσημέρι
η υπεριώδης ακτινοβολία να είναι κυρίαρχη
και σε άκρως θανατηφόρα δοσολογία
ωστόσο
η ένταση της να μειώνεται ταχύτατα?
ή αντίστοιχα
συγκριτικά με το παράδειγμα της οδήγησης
πως γίνεται ενώ ο οδηγός συνεχίζει να πατάει γκάζι
και να τετραπλασιάζει συνεχώς το καύσιμο
στο κινητήρα
η απόδοση του αυτοκινήτου σε ταχύτητα
να ελαττώνεται σαν να πατάει φρένο?
Αυτό το εξωφρενικό αδιέξοδο
δηλ. η Φυσική να προβλέπει
θανάσιμη ακτινοβολία από τον Ήλιο
που θα έπρεπε να αφανίζει
όλα τα Βιολογικά Βασίλεια
κάθε μεσημέρι
και η Καθημερινότητα να μην επηρεάζεται καθόλου
ήταν
σαν κάποιος Θεός
με κάποιον ακατανόητο τρόπο
για την ανθρώπινη λογική
να παρεμβαίνει κάθε μέρα
και με τον τρόπο Του
και να διατηρεί την ύπαρξη της Ζωής στην Γη.
Επομένως
επιβεβαιώνεται, πανηγυρικά η ύπαρξη
παρέμβασης ενός Υπέρτατου Όντος
που επιβλέπει συνεχώς
τις εξελίξεις στον Πλανήτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου